Zoals u wellicht weet verzuchtte ik begin dit jaar dat ik me zou proberen te onthouden van gemopper over “de muziek van tegenwoordig”. Hier houd ik aan vast.
Maar…hoe zit dat nu eigenlijk? Waarom grijpt vrijwel iedereen terug op de muziek uit zijn/haar jeugd, een enkele “oudere jongere”in de midlifecrisis daargelaten, die het nodig vindt zich onder het jongere volk op de diverse houseparties te begeven?
Als jong kind ben je weliswaar gevoelig voor muziek, maar houd je vooral van voorspelbare melodieën, denk hierbij bijvoorbeeld aan de populariteit van de diverse zogenaamde “Hollandse”muziek op de lagere scholen. Met name Studio 100 maakt hier dankbaar gebruik van.
Op de middelbare school ben je echter op de top van je kunnen qua leervermogen. Als je dan jezelf verdiept in (populaire) muziek, dan is het leven één grote ontdekkingsreis. Deze scholieren zie je met name op de festivals als Lowlands, Sziget en Roskilde.
Daarna ga je echter werken en heb je geen tijd/energie/zin meer om je verder te bekwamen in de muziek. Ziedaar dus de reden dat veel wat oudere liefhebbers verstokt blijven hangen bij hun aangeleerde voorliefde voor blues, AOR (voor de nieuwkomers: dit is “Adult Oriented Rock”, werd met name op Arrow Classic Rock veel gedraaid), punk, progrock en/of “gewoon” de hitparademuziek uit de periode van pakweg hun 11e tot hun 18e.
Begrijp me niet verkeerd: in de loop der tijd is een enorme hoop fijne muziek gemaakt en waarom zou je je smaak verbreden als je daar geen zin in hebt?
Anderzijds: een hoop van deze muziekliefhebbers doen erg veel moeite om alles wat na die “gouden”tijd uit hun jeugd werd gemaakt als niet relevant te bestempelen. En…maakt u zich geen zorgen, ook ik bezondig me nog wel eens aan de gedachte dat alles al een keer gedaan is, zodat een nieuw produkt slechts kan klinken als iets dat al eerder ontsproten is aan het brein ener muzikant.
Op platenbeurzen, waar ik veel kom, herken je deze mensen gemakkelijk. Ze vragen bijvoorbeeld: “Heeft u ook iets van Dylan?”(echte liefhebbers hoeven geen Bob meer te zeggen, die zijn praktisch familie van de meester) en als er toevallig even niets aanwezig is, kijken ze nog even misprijzend naar de overige singer/songwriters en vervolgen hun weg naar de volgende argeloze handelaar.
Goed, dan nu de vraag: is dit nu eigenlijk zo? Is er al 38 jaar niets relevants meer uitgekomen.
Dus hebben Joy Division, Slayer, Radiohead, Motorpsycho (voor zover ze met Jaga Jazzist samenspeelden), Godspeed you Black Emperor, Biosphere etc. etc. nooit bestaan? En mijn excuses dat ik de rest vergeten ben.
Nee, dus. Ook nu nog komt er zo nu en dan een band uit die iets nieuws, dan wel iets vernieuwends maakt zoals bijvoorbeeld Mars Volta, dat twee albums lang vriend en vijand verraste met een zeer intense mix van progressive rock en freejazz. Daarna was het kunstje wel bekend, da’s het nadeel van veel muziek luisteren.
Ik vraag me dus wel eens af: zou, over 10 a 15 jaar, een groep mensen rondlopen die deze band volledig op handen dragen en niets anders willen horen? Het zou zo maar kunnen…
By the way: Voor de sixties-liefhebbers: het best verkochte album uit de jaren 60 was de soundtrack van The Sound of Music…..over gekleurde brillen gesproken….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten