Wat is er toch misgegaan met de platenindustrie?
16 Jaar geleden was deze nog op het toppunt van haar bloei. Ik werkte toen zelf nog bij MCA, de zelfbenoemde “kleinste major”. Tot dit selecte clubje behoorden alle maatschappijen die, minstens in de Westerse wereld, in vrijwel alle landen vestigingen hadden. Andere spelers van dit statuur waren, destijds, Mercury/Phonogram (tegenwoordige Universal), CBS/Sony (tegenwoordig Sony/BMG), EMI, BMG en Virgin. Excuus als ik er nog eentje vergeten ben. “Wij”waren dus de kleinste van het stel en, vonden mijn commerciële collega’s, waren redelijk eigenzinnig bezig.
Onder onze maatschappij vielen labels als Geffen (met artiesten als Nirvana, the Eagles en Guns ’n Roses), GRP (beter jazzwerk) en MCA (meer mainstream-artiesten). We werkten met 12 (later 14) mensen in een riante villa in de bossen rond Hilversum, velen hadden een auto van de zaak en allen hadden sowieso een riant salaris. Etentjes werden steevast gehouden in óf restaurants die erg duur waren óf zelfs kleine kasteeltjes werden afgehuurd om het personeel plus partners te feteren.
Ja, de geldkranen stonden voor zowel personeel, klanten als commerciële partners flink open en de geluidsbarrieres groeiden tot hoog in de wolken. Kortom: het kon niet op!!
En toen….toen kwamen er achtereenvolgens een flinke hoeveelheid fusies. MCA was één van de eerste slachtoffers die viel en kwam, met vele anderen, te vallen onder Universal. Ik had gelukkig kort voordien alweer verschil van mening over diverse zaken gehad en was uiteindelijk voor mezelf begonnen, omdat dit de zoveelste werkgever was waar ik te eigenwijs bleek.
Het gevolg van al deze fusies was dat er een klein aantal mega-maatschappijen ontstond waar men continu “targets”(moeilijk woord voor doelstellingen) kreeg opgelegd door iemand in het buitenland die hiervoor leiding had gegeven aan de stofzuigerafdeling van Philips en dus de ballen verstand van muziek had. Om deze doelen te halen kon men niet anders dan alleen nog op zeker spelen, zodat elke creatieve inbreng de nek om werd gedraaid en ook het laatste restje kwaliteit dat in de Nederlandse popcultuur nog restte te grabbel werd gegooid.
Vervolgens werd, toen het grote publiek zich massaal walgend afkeerde van de rommel die werd uitgegoten, de schuld gegeven aan “het downloaden”. Nu heeft dit zonder meer effect gehad op de verkoopcijfers, maar het is mijn stellige overtuiging dat men dit voor een flink deel had kunnen voorkomen door minder commerciële rommel uit te brengen en bovendien, indien men de prijs van CD’s belangrijk omlaag had geschroefd want dat was, en is nog, de grootste boosdoener.
Het probleem zit echter dieper: al die jaren hebben platenmaatschappijen meer geld gehad dan ze opkonden en ook op die voet geleefd. Nu echter de omzet gekelderd is, kan men zich er niet toe zetten om de salarissen en de voorwaarden van het personeel, inclusief vooral de managers, meer realistisch te maken. Ook de kantoorlokaties zijn nog even prestigieus als destijds, terwijl dit best een paar flinke tanden minder kan.
En, eigenlijk is dit het verhaal van onze gehele economie. Het volk en dus ook de politici die door dit volk gekozen zijn, wil maar niet beseffen dat het over is. Heel veel economen zijn het er inmiddels over eens dat doorgaan op deze wijze, met economieen die op lucht lopen, totaal onverantwoord is. Zolang echter de mensen door willen gaan met ongebreideld consumentisme en dit ook aan hun kinderen meegeven, zal niemand het lef hebben de stekker er uit te trekken.
En zo dobberen we dus uiteindelijk de economische afgrond in, net als de grote platenmaatschappijen.
