WIE KENT HEM NIET?

Op een ochtend werd ik wakker en dacht: “Wat voor muziek zou Sinterklaas eigenlijk leuk vinden?” “Tja”, zult u zeggen:”dat hoor je toch als hij aankomt in de haven onder begeleiding van Mies, Wieteke, Dieuwertje of hoe de dame van dienst maar heet, bijgestaan door duizenden kinderkeeltjes die de mooiste melodieën ten gehore brengen…”

Maar stel dat iemand op het idee komt om Sinterklaas een cadeau te doen. Dat is al eens gebeurd. Naar verluidt bevaart hij sindsdien onze binnenwateren op de botter van Eeltje Steur (die overigens in de film verrassend veel gelijkenis vertoonde met een motorvlet). Maar goed, stel dat dus iemand Sinterklaas een CD-bon zou geven met daarbij een gedicht als: “Sint moet je horen, hier is een papieren dingetje voor je oren, nee we proberen je niet te foppen,om er muziek van te maken moet je eerst gaan shoppen”.

Nou ja… zoiets. Maar wat zou hij ervoor kopen??? Een hoop Nederlandstalige muziek? Nee, Sint is een naar Spanje geëmigreerde Turk. Wat moet die in vredesnaam met muziek uit een land waar de melodieën zo hoekig zijn? Hoewel hij natuurlijk zou kunnen kiezen voor een deel van de diverse Sinterklaasliederen in de popmuziek.

Bijvoorbeeld degenen die voorkomen in de Sinterklaasmusical  “Een huis in een schoen”, destijds uitgezonden tijdens de intocht van Sinterklaas in 1971. Een intocht die ondergetekende overigens live mocht meemaken. Afgaande op mijn herinneringen als vierjarige aan Piet die in het water sprong, moet ik trouwens destijds op de sluis hebben gestaan.

Tja. Sint heeft het in de loop van de tijd in de popmuziek niet tot grote hoogten gebracht, maar toch zijn er een aantal klassiekers geschreven door vooral één man, namelijk Henk Temming. Eerst deel uitmakend van het Goede Doel schreef hij onder meer “Sinterklaas wie kent hem niet”, dat hij uitvoerde met Henk Westbroek. Verder “Ik ben toch zeker Sinterklaas niet”, uitgevoerd door Edwin “Ome Willem” Rutte en natuurlijk “Ik vraag aan Sinterklaas een heel gelukkig Kerstfeest”, een weemoedig lied dat hij begin jaren 90 maakte onder eigen naam.

Mijn persoonlijke favoriet is uit dezelfde periode, het totaal ontspoorde “Olee, Sinterklaas is here to stay” door het gezelschap “Ome Henk”, waarin uiteindelijk de goede Sint slaags raakt met zowel de Kerstman als de Paashaas. Dit is overigens een meer voorkomend euvel. Het schijnt namelijk dat Sinterklaas wordt gezien als “minder commercieel” dan de Kerstman, ik vrees omdat laatstgenoemde uit Amerika geïmporteerd is. Dat intussen al het tijdens Sinterklaas uitgedeelde speelgoed uit het nog veel commerciëlere China afkomstig is, boeit even niet. Begrijp me niet verkeerd: ook ik ben voorstander van Sinterklaas, maar om nu de barricaden op te gaan, luid zingende “Santa Claus raus”, zoals de Amazing Stroopwafels enige jaren terug deden, gaat me toch te ver.

En dus vermoed ik dat we Sinterklaas geen groter plezier kunnen doen dan hem een grote doos met mooie, sfeervolle Kerstmuziek te overhandigen. Uiteraard zal zijn voorkeur uitgaan naar religieuze Kerstmuziek, het blijft uiteindelijk een bisschop, maar ik denk dat hij, gezien zijn leeftijd, toch ook graag enige mooi gearrangeerde orkesten hoort die de warme vocalen ondersteunen van bijvoorbeeld Bing Crosby of Ella Fitzgerald.

Mooie muziek die echt bijdraagt aan een vredig gevoel op aarde en dat is uiteindelijk het mooiste cadeau voor een Sint.

DE KUDDE

   

Mensen die dit stukje vaker lezen moeten wel denken dat ik mijn dagen vul met rondhangen in mijn tuin of op andere lommerrijke plaatsen. Vaak ondersteund door een kop koffie en met wat muziek op de achtergrond. Een ideaalbeeld dat zo in een reclamespotje kan. Op dit moment is dat overigens toevallig zo, ik bevind mij op het terras van een vakantiehuisje, terwijl Flairck de achtergrond inkleurt met mooie strijkorkestjes.

Maar natuurlijk is dit slechts het resultaat van noeste arbeid, gedurende welke ik normaliter niet toekom aan het produceren van enige lectuur. Ofwel: het is puur een vrijetijdsding, dat schrijven van me. Bovendien bezit ik normaal gesproken veel minder de ontspanning die nodig is om soms wat voor me uit te filosoferen. Nu dus wel.

Het valt mij iedere keer weer op hoezeer de mens een kuddedier is.  Slechts weinigen hebben een eigen mening, hangen hun oren naar hun echtgenoten, vrienden, politieke partijen of geloofsgemeenschappen.  Het vreemde is echter dat, hoe meer men hetzelfde denkt als de omgeving, ofwel: hoe meer men deel uitmaakt van een “groep”, des te meer ontleent men zijn of haar identiteit aan deze mening en doet het voorkomen alsof men beter is dan anderen en voelt zich sowieso veel meer een individu. Over paradoxen gesproken…

Overigens is dit, dit misplaatste superioriteitsgevoel dus, juist de oorzaak van vele menselijke conflicten en oorlogen. Dit ligt echt niet alleen aan enige religie, zoals sommigen ons willen doen voorkomen, het zit gewoon ingebakken in de menselijke natuur.

Het mooiste voorbeeld hiervan kreeg ik zo’n kleine 30 jaar geleden mee door een discussie met mijn 3 jaar jongere zusje. Zij zat destijds op de middelbare school en liet zich er op voorstaan zéér alternatief te zijn!  Zodanig zelfs dat zij en haar vrienden en vriendinnen zich nooit en te nimmer zouden conformeren aan de heersende modes en al helemaal niet aan de heersende muzieksmaak! Nee, zij én haar vrienden waren echt verheven boven al dat gepeupel dat allemaal hetzelfde dacht, droeg en luisterde. Mijn argument dat ook zij hierdoor deel uitmaakte van een groep die er hetzelfde over dacht kwam totaal niet aan. Of ze wilde er niet aan, puber als ze was in die dagen, daar ben ik nog steeds niet uit.

Hetzelfde zie ik bij veel muziekliefhebbers: ik ken een aantal overtuigde metalliefhebbers die ook echt naar niets anders willen luisteren, een paar Toppers-liefhebbers, maar die schaar ik bij voorkeur niet onder muziekliefhebbers, een paar jazzfanatici die beweren dat er in “echte” jazz niet gezongen hoort te worden en een paar mensen die blijven vasthouden aan hun voorkeur voor “ernstige”muziek, voorheen ook wel klassiek genoemd.  Frappant is trouwens dat laatstgenoemden vaak blijven hangen in componisten van vóór 1920, Philip Glass of Steve Reich zijn geheel aan hen voorbij gegaan en in die zin worden ook zij meer geleid door hun smaak dan door de kunst, in tegenstelling tot wat sommigen beweren.

En ikzelf?? Ik ben een omnivoor. Houd mezelf voor dat ik niet aan enige politieke groepering hang, zweef dus al jaren als kiezer en qua religie vind ik ook dat de meesten zeer ten onrechte beweren het enige ware geloof aan te hangen. Dit laatste is wat mij betreft zelfs grote onzin. En op muzikaal gebied heb ik gewoon altijd gelijk, net als al mijn muziekvrienden…