Pakweg 35 jaar geleden had ik eens een stapel
cassettebandjes opgenomen met allemaal muziek uit een bepaalde periode. Mijn
platenverzameling was inmiddels vrij omvangrijk en zeker heel breed dus ik was
al in staat om een hoop hits uit bijvoorbeeld het voorjaar van 1969 achter
elkaar te zetten.
In dat jaar was ik 2 en dus slechts heel beperkt in staat
om platen aan herinneringen op te hangen maar mijn moeder en mijn nicht, die 20
jaar ouder was dan ik, vonden het een fantastisch bandje.
Ze konden eigenlijk niet eens aangeven waarom dat zo was
maar ze vonden dat de muziek zo ontzettend goed bij elkaar paste ondanks dat
het enorm afwisselend was (Bee Gees, Tom Jones, Percy Sledge, Pink Floyd,
Beatles, Karin Kent, Wilson Pickett, kortom: van alles wat).
Onlangs ben ik deze exercitie opnieuw gaan uitvoeren maar
ditmaal met Youtube-lijstjes. Dit had ook via Spotify gekund maar mijn ervaring
is inmiddels dat daar lang niet altijd de originele versies op te vinden zijn
maar dit terzijde.
Inmiddels heb ik de hitlijsten van 1956 t/m 1979 helemaal
op volgorde in afspeellijsten vervat.
En met name als de muziek uit 1979 opstaat droom ik in
no-time weg naar dat jaar, naar mijn eerste cassette-recorder, naar mijn
zolderkamer in Monnickendam, de gedrukte exemplaren van de top 40 en, toen ook
nog, de Tros Top 50.
En, wat belangrijker is, ineens komen mensen weer tot
leven die ik graag weer levend zou zien, het gevoel met hen in één huis te
wonen, mijn wereld beperkt tot schooldagen en huiswerk met muziek op de
achtergrond, de kop thee als ik thuiskwam, ja zelfs de twee duiven op het dak
die mij met name in het weekend wakker koerden, lichte ergernis maar toch
vertrouwd.
En ik kijk om me heen en zie het wankele bureau dat mijn
vader maakte van aluminium buizen, het boekenrekje dat nog uit het huis van
mijn oma kwam, de sprei op mijn bed die diezelfde oma gehaakt had en natuurlijk
al mijn boeken en alles wat mij herinnerde aan mijn tijd in Suriname.
Dus even, heel even, is het dan 12 mei 1979, ben ik net
beter van een fikse buikgriep, tijdens welke ik luisterde naar Goodnight
Tonight van Wings, maar hoef lekker nog niet naar school, hoor ik Art Garfunkel
met Bright Eyes op de radio en vind dat, zoals bijna iedere nummer 1 hit toen
nog, de beste plaat die ooit gemaakt is.
Buiten op straat staat onze oranje Simca 1100 te wachten
tot we weer zo’n eindeloze reis naar mijn tante in Drenthe maken en die zomer
zullen we ermee naar Devon, aan de andere kant van Engeland, rijden, met 4
kinderen achterin een eindeloze rit.
En ook daar is een cabine van mijn tijdmachine want met
mijn ogen dicht zie ik de haven van het plaatsje Combe Martin waar we zitten,
met een groot getijde-verschil. En ik zie de winkelstraat met de gokhal waar ik
soms een paar penny in de bulldozertjes mag gooien van mijn vader. Een Fish and
Chips-bar. En linksaf het dorp in kun je omhoog naar de oude zilvermijn waar we
stukjes erts hebben meegenomen.
Maar…nu besef ik dat ik gezegend ben met een wat steviger
model tijdmachine, want ik ben er van overtuigd dat, als men me nu neerzet in
dat dorpje, ik nog steeds aardig mijn weg zal kunnen vinden. De sta-caravan zal
er niet meer staan maar in mijn hoofd hoor ik nog de hits van die zomer: Angel
Eyes van ABBA (de B-kant van Voulez-Vous maar men vond het beter deze in
Engeland als A-kant uit te brengen), Can’t stand losing you van the Police, I
don’t like Mondays van the Boomtown Rats en natuurlijk de eeuwige Cliff Richard
met zijn 37e comeback in de vorm van We Don’t Talk Anymore.
Hoe dan ook, muziek en herinneringen zijn onlosmakelijk
met elkaar verbonden.
Dus ik stop nu even met schrijven en zet lekker even wat
muziek van Vanessa op. “Upside Down”….want ook slechte muziek kan goede
herinneringen oproepen 😊
