Eind jaren 70, begin jaren 80 waren de hitlijsten van de diverse Europese landen nog een overzichtelijke bende. Engeland liep aardig voor op alles en iedereen en bracht ook aan de lopende band leuke nieuwe bandjes voor het voetlicht, Belgie kwam steevast een week of 2 a 3 te laat met het noteren van nieuwe hits en Duitsland sjokte als altijd achter de troepen aan door platen die hier inmiddels al uit de hitparade verdwenen waren wekenlang hoog in de lijsten te noteren.
Sowieso liepen die Duitsers fors achter, zo zeiden wij hippe West-Nederlanders, want ze liepen nog altijd met lang haar en leren jasjes, alsof 1977 en de opkomst van de punk en disco nooit bestaan hadden.
O ja....en dan had je nog Frankrijk, Spanje en Italie, maar die bevonden zich muzikaal praktisch in de derde wereld, vonden wij. Af en toe kwam er midden in de zomer een leuk onverstaanbaar dans-dreutel-plaatje dat steevast in de top 3 eindigde (Juan Pardo, Pino d'Angio, wie kent ze nog?) omdat de gemiddelde Middellandse Zee-ganger zijn of haar zomervakantie nog even met een paar weken wilde verlengen.
Op zondagmiddag was het dan ook feest ten huize van de familie Jong. Dan werd afgestemd op de TROS en hoorden mijn cassette-recorder en ik de Europarade, waarvan de jingle ons in vele vreemde talen tegemoet schreeuwde.
In mijn herinnering stond Abba altijd wel met 1 of meer platen in de top 10, deels omdat ze dus een nieuwe single hadden die via Engeland en de Benelux boven kwam drijven, dan wel omdat hun vorige single nog maandenlang nagloeide in de lijstjes van de rest van Europa. Het zal trouwens wel selectieve perceptie zijn want tussen "Super Trouper" en "One of us", twee opeenvolgende hits, gaapte vrijwel het gehele jaar 1981.
Het leuke was altijd dat er ruimte was voor meer exotische bewoners, uiteraard een paar serieus klinkende Franse chansonniers, Gilbert Becaud, Michel Sardou en dat soort chagrijnige mannen. Maar tevens zo'n raar hardrockbandje uit Engeland, Motorhead, allemensen, wat was dat Ace Of Spades een bak herrie!!! O ja....en dan ook nog het gezelschap "Caramba", niet afkomstig uit Spanje, maar uit Denemarken, of all places. Hun "Habba habba zoot zoot" was niet alleen voor Spanjaarden en Nederlanders onverstaanbaar maar ook de Denen konden er geen soep van koken. Desondanks was het daar een grote top 10 hit en derhalve een kleine Euro-hit.
Het waren mooie jaren waar ik in woonde, die jaren 1979 tot en met 1982. Mijn cassette-recorder heeft de boel uitvoerig gedocumenteerd en gelukkig deed mijn hoofd hetzelfde.
Vandaar dat ik nu nog altijd zeer regelmatig wakker word met een wijsje uit die periode, afgespeeld in mijn oorschijnlijk eindeloze geheugen. Mijn kinderen zijn er blij mee, die krijgen het vervolgens voorgeschoteld via mijn Youtube-lijstjes (op Spotify is erg veel uit die periode niet te vinden).
Inmiddels kan ik dus stellen dat ik zelf degene ben die zich muzikaal in de derde wereld bevindt, immer teruggrijpend op een tijd waarin de muziek volgens mij nog leuk was.
Onzin natuurlijk, ook nu nog wordt genoeg moois gemaakt. Maar....dit kan ik zonder meer stellen.....op de radio wordt je niet meer verrast.
En dat voel ik toch wel als een groot gemis.....
