Ik kan niet dansen.
Mensen hebben mij er om verwenst, mensen hebben mij de
vloer opgetrokken want “iedereen kan dansen”, mensen hebben mij zelfs in
Schotland aan het volksdansen gezet want die hoempa-ritmes kun je toch niet
missen, maar het resultaat blijft: ik kan niet dansen.
Inmiddels heb ik me verzoend met dit feit en ben ook
gestopt mijn best te doen. En dat geeft een stuk rust, geen onbeholpen gehobbel
meer en hopend dat je in ieder geval iedere derde beat je voet juist neerzet.
Ook is het handig dat je iets ouder wordt dan wordt er op dit punt ook minder
van je verwacht. Hoewel: ik heb nog steeds een aanbod liggen om op salsales te
gaan, want er schijnt een cursus voor totale dummies te zijn. Ook dit aanbod
heb ik, hoewel enigszins gevleid, naast mij neergelegd. En dus heb ik mij hier
inmiddels mee verzoend. Een collega legde ik het ooit als volgt uit: Sommige
mensen kunnen niet zo goed fietsen en hebben daar dus ook geen zin in. (de
persoon in kwestie heeft zelf geen fiets en doet alles met het openbaar
vervoer) En ik hoef dus ook niet te proberen iets te doen waar ik geen zin in
heb.
Verder functioneer ik motorisch geheel naar behoren, ben
niet overdreven onhandig, redelijk bekwaam in bal- en behendigheidsspellen en
in een aanvaardbare conditie. OK, die laatste zou beter kunnen, maar kan iemand
dan eerst even zorgen voor iets beter weer?
Maar dansen….nee! Tijdens het Parkpopfestival in Ilpendam
ergens in de jaren 90 trad een band op met de illustere naam “Real Men Don’t
Dance”. Een uitkomst! ik heb ter plekke
een shirt van ze besteld met dezelfde opdruk en draag dat bij alle gelegenheden
waar ik het risico loop mensen met enige overredingskracht tegen te komen en
een dansvloer of veld opgetrokken te worden.
Nog een nadeel dat deze handicap met zich meebrengt is
dat je tijdens live-concerten nooit volledig zult kunnen opgaan in enig ritme.
Maar vreemd genoeg zijn mijn oren wel in staat de al dan niet aanwezige
kwaliteit van bassist en drummer van een band te onderkennen. Sterker nog: als
deze de maat niet houden hoor ik het direct en anderzijds: als ze minuscule
tempowisselingen doorvoeren merk ik dat ook vrij snel op.
Overigens hoor ik het ook vrij snel als andere
instrumentalisten hun vak niet naar behoren uitoefenen. Ongetwijfeld zal het
feit dat ik inmiddels op een ruime 60,000 muziekuren zit in mijn leven hier
iets mee te maken hebben. Ik ben overigens een groot jazzliefhebber (onder veel
meer) en ben dan ook veelvuldig op North Sea Jazz te vinden geweest tot mijn
dochter in dat weekend werd geboren. Maar ook daar…enfin, u snapt het al….
Dus…als u in de toekomst naar een (jazz-) concert gaat en
bij de meest swingende band aanwezig een dampende menigte aantreft welke
volledig opgaat in “Da Groove”, maar op één klein stukje in de zaal, net niet
helemaal vooraan, een stukje wonderlijke stilstand in het publiek ziet, dan
kunt u er vergif op innemen dat daar een man met vrijwel grijs, iets langer,
haar staat met hoogstwaarschijnlijk een shirt aan met een Frankenstein-kop met
daarop de tekst “Real men don’t dance”.
U mag zich solidair betuigen door ook stil te blijven staan,
maar u mag wat mij betreft best dansen. Maar ik doe niet mee….
