Nog altijd vind ik het wonderlijk hoe muziek, meer nog dan
andere soorten kunst, in staat is het menselijk geheugen te beïnvloeden. Een
voorbeeld?
Ik neem u mee naar oktober 1983. Ik ging als 16-jarige
soms mee als mijn vader met zijn technische hobby- rommel op de Zwarte markt in
Beverwijk ging staan. Weliswaar moest je op zaterdagochtend onmenselijk vroeg
je bed uit, maar toch had het wel wat: de opgaande zon, de ochtendgeluiden die
altijd een intensievere indruk maakten op je pas ontwaakte trommelvliezen, het
rumoer en gekrakeel van de andere marktkooplui die streden om de beste tafels.
Het bracht allemaal een stuk spanning met zich mee alsof
je als kleuter stiekem de gesprekken afluisterde van je ouders en hun visite,
onbegrijpelijk geluid, maar toch vertrouwd.
Ikzelf bracht, hoe kan het ook anders, altijd 2 doosjes
met plaatjes mee die ik ter plekke verkocht voor 2 gulden per stuk. Kort ervoor
had ik ze gekocht voor 2,50 per stuk, in de uitverkoop, maar niet goed genoeg
bevonden om zich definitief in mijn zich toen al uitbreidende collectie te
nestelen.
Ik maakte dus enig verlies, het zakelijk inzicht moest
nog groeien, zal ik maar zeggen…
Uiteraard benutte ik mijn tijd in de Beverwijkse hallen
goed en ging zelf dus ook op zoek naar muzikale kleinoden. Een aantal keren
stond tegenover ons een man die maxi-singles verkocht voor 2,50 per stuk, waar
ik een hoop moois uitviste dat een jaar eerder op de diverse Amsterdamse
import-radio-piraten was voorbij gekomen.
Maar ook vond ik een LP van the Electric Light Orchestra,
getiteld “A New World Record”. De band had zich reeds enige jaren in mijn hart
genesteld via hun top-album “Out Of The Blue” en ik vond het tijd worden mijn
muzikale horizon te verbreden en een 2e LP van hen aan te schaffen.
Het ding kostte 3 gulden, niet veel, maar er zat dan ook een grote sticker op
van een vorige eigenaar.
Het nummer “Livin’ Thing” stond erop, één van mijn
favoriete nummers aller tijden op dat moment.
Bij thuiskomst wachtte ons een vervelend bericht: mijn
oma bleek ernstig ziek en moest geopereerd worden, een zeer zware operatie
waarvan onzeker was of deze goed zou aflopen.
Een behoorlijke klap want ik was best dol op mijn oma
hoewel ik de laatste jaren minder bij haar op bezoek ging dan ik later gewenst
zou hebben. Ik denk eigenlijk één der eerste spijt-momenten van menig puber.
Niet helemaal wetend wat ik ermee aan moest zette ik ’s
avonds alsnog de LP op en….hoorde aldus de muziek die me later op ieder moment
zou terugbrengen naar deze herinnering.
Vanaf het eerste nummer “Tightrope” tot het laatste,
getiteld “Shangri-La” heb ik het album in zeer emotionele staat beluisterd,
heel intens en met mijn gedachten ieder moment bij de lieve oude dame die
hopelijk alles zou overleven en nog lang en gelukkig bij ons zou blijven.
Uiteindelijk bleef ze nog een paar jaar leven, erg zwak,
dat wel.
Maar het vreemde blijft dus dat de plaat ieder moment dat
ik hem later ooit draaide dezelfde gevoelens, zij het veel minder sterk, teweeg
bracht als die dag in oktober 1983.
Alsof dus de emotie in de noten werd gedownload toen deze
voor het eerst mijn buis van Eustachius doorkruisten.
Het blijft een erg mooie plaat maar er zal altijd iets
aan blijven kleven.
Muziek is emotie, dat blijkt maar weer…
