Onlangs was ik bij de crematie van een oude tante van me. Ze was 76 geworden, niet al te oud, maar ingehaald door één van die vele sluipmoordenaars die uiteindelijk iedereen te pakken krijgen. In haar geval een vrij nare, doch anderzijds: zijn er eigenlijk leuke manieren om dood te gaan??
Eigenlijk had ik al jaren niet of nauwelijks contact meer met haar gehad, maar vreemd genoeg deed het me toch wel wat. Hoe kwam dat, vroeg ik me af.
Natuurlijk is het idee dat een dochter en een zoon, die ik uiteraard als mijn nichtje en neef ook best kende, en een echtgenoot , zonder hun geliefde moeder en vrouw verder moeten altijd wel iets wat me aangrijpt. Verlies is nooit fijn, zelfs niet op enige afstand.
Maar ook bij mij knaagde er iets, een gevoel van….spijt?? En ineens besefte ik iets: hetzelfde gevoel had ik gehad toen 20 jaar geleden Freddie Mercury overleed, of, nog eens 11 jaar eerder John Lennon en meer recent, maar ook al 10 jaar geleden: George Harrison.
Bij het overlijden van die drie iconen van de popmuziek was er ook niet zo zeer diepe bedroefdheid om het heengaan van de persoon, maar meer weemoedigheid om het heengaan van de tijd.
Tijd, waarin je jezelf nog eigenaar van de wereld waande en alles gebeurde zoals jij dat zo ongeveer voor ogen had. Kortom: de melancholie betrof met name het verscheiden van je jeugd.
Het grappige is dat ik nu klink als een oude man en in de ogen van mijn kinderen ben ik dat ook, absoluut! Maar in de ogen van een ieder die ouder is (en daar zijn er gelukkig nog genoeg van!) kom ik net kijken. Het is alsof ik mijn dochtertje, toen ze 5 was, hoorde zeggen: “Pappa, vroeger, toen ik klein was, zijn we hier ook al eens geweest he?”, daarmee doelend op zo’n anderhalf jaar eerder.
Maar…om de mijmering voort te zetten: waar is de tijd dat er slechts één bekende popmuzikant was overleden: Buddy Holly. Dat was in ieder geval mijn perceptie begin 1979, met name getriggered doordat er op dat moment een opleving was van zijn muziek, zijn “Brown eyed handsome man” kwam opnieuw de hitparade in (althans de Tros top 50, de top 40 haalde hij net niet) en een Nederlands bandje genaamd “Familee” scoorde een bescheiden hitje met “The story of Buddy Holly” waarmee ze dus het beruchte “Stars on 45” ruim 2 jaar voor waren.
Later leerde ik dat er al veel meer artiesten de grens over waren gegaan: Jimi Hendrix, Janis Joplin en…ook aansprekend, vanwege het spectaculaire van een neerstortend vliegtuig: Otis Redding. Enfin….u kunt er waarschijnlijk nog wel een stuk of 20 bedenken, maar dan krijg je hier een eindeloos lijstje en inmiddels worden er maandelijks 2 pagina’s gewijd aan het fenomeen van de tijdigheid in mijn lijfblad “Record Collector”, middels een rubriek genaamd “Not Forgotten”.
Hoe dan ook: Buddy Holly was destijds in mijn beleving nog een icoon van lang geleden, maar mijn tante was dat slechts ten dele. Zij was een icoon van voorbije dagen, grote kleine problemen en een overzichtelijke wereld die exclusief van mij was, zoals de ballon van het zoontje van Carmiggelt die, zo schreef deze grootste der 20e eeuwse stukjes-schrijvers, deze ballon losliet en nakeek, daarmee zijn kleuterjaren loslatend en het leven tegemoet ziend.
