Wat is dat toch met die Franse taal? Na 3 HAVO liet ik
het vak juichend en als een brok graniet vallen om vervolgens nooit meer een
samenhangende zin in de taal van Frankrijk en Wallonië uit te spreken. Voor
zover ik het zou willen, zou ik het nimmer meer kunnen. Sindsdien heb ik me nog
wel enigszins bekwaamd in het Duits en in meerdere mate in het Engels, wat ik
nog bijna dagelijks gebruik op gezichtenboek en in contact met klanten.
Maar, en nu komt het vreemde, anderzijds ben ik verslingerd
aan de onwaarschijnlijk mooie chansons welke gedurende de jaren 70 en begin
jaren 80 over ons werden uitgestrooid middels de zenders welke ook de Tour de
France tot ons brachten. Julien Clerc, Gilbert Becaud, Jacques Dutronc, Michel
Sardou, Gerard Lenorman etcetera, enzovoorts. En nu heb ik mij nog beperkt tot
een klein aantal mannelijke chansonniers, maar zelfs “onze eigen”Wende klinkt
een stuk fijner als ze in het Frans zingt. Wat is dat toch???
Ik begrijp er vrijwel niets van, maar het is zo overduidelijk
meer poëtisch dan andere talen dat de teksten zelfs mooier zijn dan andere
teksten die ik niet versta. De laatste jaren worden er trouwens haast geen
Franstalige nummers meer op de radio gedraaid. Wellicht heeft dit ermee te
maken, dat het inmiddels een bui van nostalgie en melancholie is die mij
overvalt en mij doet terugdenken aan die hele lange zomers, toen de Tour nog 7
weken duurde en Peter Winnen iedere bergetappe won, zelfs degenen waar Hinault
en Fignon als eersten arriveerden. Mooie tijden.
Maar nee, als ik Michel Sardou hoor zingen over Les Lacs
du Connemara, dan geloof ik direct dat hij daar geweest is, dat zonnestralen de
eeuwigdurende Ierse wolkenpartijen doorbraken, kijkend naar de kuddes wilde
paarden die precies op dat moment door een ondiep deel van zo’n meer
galoppeerden, zoekend naar de geheimzinnige vrouw in de rode jurk die ooit in
de diepten was verzonken tezamen met haar kasteel en slechts eens in de honderd
jaar vanuit de mist oprijst, wachtend op haar minnaar. En ik hoor het verlangen
naar liefde dat uit zijn woorden spreekt.
Tja, hoe mooi Nederlanders en Engelstaligen hun teksten
ooit ook schrijven, ze zullen nooit en te nimmer kunnen tippen aan de
sprookjesachtige dichters uit het rijk van Karel de Grote, dat staat voor mij
meer dan vast.
Enfin….. de Franse taal dus. Taal der liefde zegt men
wel, maar ik versta deze dan dus blijkbaar niet, armzalige sterveling die ik
ben. En dan komt er vaak een moment dat ik denk: “kom, laat ik eens een cursus
gaan doen, Frans voor nitwits.”
Maar nee, allereerst ontbreekt het mij aan de tijd en ten
tweede ben ik bang.
Bang dat het uiteindelijk vinden en horen van de juiste
woorden en verhalen zullen zorgen dat ik tot de ongelooflijke ontdekking kom
dat de teksten van even droevig allooi zijn als het gemiddelde Toppers-geblaat
dat ons via de diverse zenders tegemoet komt.
En dus pak ik een oud transistorradiootje, stel hem af op
dat kanaal waar Ce n’est rien op gedraaid wordt en door het geruis van 40 jaar
heen luister ik naar de belofte dat die zonnige tijd terug zal komen, dat onze
wielrenners weer zullen winnen en heel, heel even, meen ik zelfs een oude man
met een grote bril achterop een motorfiets te ontwaren, in uiterste opwinding
over de verrichtingen van “onze jongens”…..
