zondag 16 september 2012

AUTUMN LEAVES




Dat de popmuziek vaak een afspiegeling is van de werkelijkheid blijkt wel uit het feit dat er ontelbaar veel platen zijn gemaakt over de lente en de zomer, maar een stuk minder over de winter en de herfst (behalve rond Kerst dan). Bovendien worden laatst genoemde twee steevast in mineur bezongen, terwijl de tralalala-o-wat-zijn-wij-vrolijk liedjes over de lente, de zomer en alle geweldig leuke dingen die je dan overkomen  vrijwel zonder uitzondering ook qua toonzetting erg positief aandoen.

The Beach Boys wisten er in eerste instantie zelfs hun carrière mee op te bouwen, “Fun Fun Fun”, “Surfin’ USA” en natuurlijk de “California Girls” voor wie de bikini zo ongeveer uitgevonden werd destijds. Ook met name een hoop dansplaatjes spelen zich af in zomerse sferen. Logisch eigenlijk ook. Ga maar na: een Dance Valley waar iedereen in zuid-westers of oliepakken moet rondlopen wordt meestal niet gezien als een succesvolle editie. Is ook geen gezicht , dansen in regenkleding, tenzij je in de clip van Michael Jackson’s Thriller zit natuurlijk.

Anderzijds is er in de winter vaak sprake van afscheid. Afscheid van een geliefde, van de zomer, zelfs van jezelf, aangezien je “de herfst van je leven” voorbij bent. Als je het leven ziet als één jaar, kun je de herfst dus zien als een laatste fase. Frank Sinatra weet hier een mooi verhaal van te maken in zijn nummer “It was a very good year”. 

Dit fenomeen komt erg goed overeen met de werkelijkheid. Ga “op straat” iemand vragen welk seizoen hem of haar het liefst is en 9 van de 10 keer komt daar een veelal zonnig seizoen om de hoek kijken. Herfst wordt vaak geassocieerd met regen, modderige rommel op straat, eenzame dagen binnenshuis en natuurlijk alles doordringende kou.
Ja, als je het zo omschrijft lijkt het inderdaad een moeilijk seizoen. Maar, u raadt het wellicht al, ik zie dit anders! Ik zie een seizoen waarin de diversiteit in kleuren enorm is, het weer spannende dingen doet, het licht op ieder moment van de dag weer andere, verrassende schakeringen geeft en het weliswaar koud kan zijn, maar ook dat is geen probleem.

Natuurlijk is het in de zomer warmer, maar wat mij betreft is dat een groot nadeel van de zomer. Het is simpel: als het een graad of 20 is, is dat best, je doet een shirt aan en wel of niet je zomerjas en je hebt nergens last van. Als het echter 30 graden wordt of Godbetert, nog warmer, kun je je jas uitdoen, je shirt uitdoen en dan???? Dan kun je letterlijk niets meer doen om te zorgen dat je het minder warm krijgt. Nee, de zomer is voor mij geen favoriet seizoen. Daarentegen kun je je in de winter altijd kleden tegen de kou. Min 5? Prima, je doet een dikke jas aan en binnen een flinke trui en de verwarming wat hoger. Min 10? Prima, extra trui en verwarming nog hoger. Min 20?...enfin, u begrijpt misschien wat ik bedoel.
Bovendien…heeft u in de winter wel eens last van wespen??? Of die @@###!!! muggen in je slaapkamer die altijd jou moeten hebben en nooit iemand anders? Juist!

Nee, voor deze tijd van het jaar denk ik met veel genoegen aan de woorden van Peter van Straaten: “Herfst, de bladeren vallen. Eens temeer besef je de vergankelijkheid des levens!”

-          Heerlijk!!!!

donderdag 6 september 2012

POEZIE OVER EEN VOGELTJE




Poëzie-albums. Wie kent ze niet. Dit waren de boekjes die vroeger in de klas werden uitgewisseld voordat de commercie op de luiheid van de ouders inspeelde met de voorbedrukte “vriendenboekjes”. Iets waar ook ik overigens dankbaar misbruik van maak. Maar destijds was het zaak om al zwetend een paar mooie regels uit je pen te toveren en deze het liefst nog te larderen met plaatjes (die overigens ook voorbedrukt werden geleverd), glitters en tekeningetjes.
En had dan niet de moed aan te komen met een rijmelarij als: “Tip tap top, de datum staat er op”, want dan werd je niet voor vol gezien.

Ach ja, alle handelingen zijn met het verstrijken der tijd steeds efficiënter gemaakt, dus ook de daarmee gepaard gaande poëzie. Of toch niet??
Er wordt, ook door mij, nogal eens gemopperd over het niveau van de songteksten van tegenwoordig. Is dit terecht? Ik denk het niet. The Beatles schreven immers in 1964 al: “She Loves You, yeah, yeah, yeah, she loves you, yeah yeah yeah, she loves you….etcetera.”  Tja….natuurlijk ontwikkelden ze zich in de paar jaar erna zowel muzikaal als tekstueel op jaloersmakende manier, maar het verschil met de huidige top 40 is dus niet zo heel groot.

Toch worden er wel platen gemaakt die pure poëzie als uitgangspunt hebben. Van Leonard Cohen wordt vaak gezegd dat hij een zingende dichter is. Ik hoop het maar, want een dichtende zanger is hij beslist niet. Ook van Bob Dylan, Morrissey, Ede Staal en Huub van der Lubbe wordt vaak gezegd dat hun songteksten het ook als gedichten goed doen. In Nederland zijn vooral de teksten van Lennaert Nijgh en Ramses Shaffy inmiddels legendarisch en niet alleen omdat ze dood zijn. Met name de teksten van Nijgh hebben al heel wat mensen hoofdbrekens gekost, tot hilariteit van de schrijver die toegaf dat hij sommige teksten onder invloed had geschreven en achteraf echt niet meer wist waar ze over gingen. Of dat waar is, is nog maar de vraag, maar soms is het ook leuk als iets waar zou kunnen zijn. Overigens nam Lennaert Nijgh als uitgangspunt voor zijn teksten altijd een bekend nummer en schreef op die melodie zijn mooie regels. Daarna gaf hij de tekst aan Boudewijn de Groot, maar vertelde er niet bij welke hit hij had gebruikt, waarna de Groot één van zijn razend knappe melodieën schreef en weer een klassieker was geboren.

Drs. P is natuurlijk het mooiste voorbeeld van een dichter die muziek gebruikte om zijn regels te ondersteunen. Ook zonder deze muziek zijn zijn verzen amusant mooi, maar juist met de klanken erbij is het geheel volmaakt. Ook hebben (pop)muzikanten vaak gedichten en literatuur gebruikt als uitgangspunt voor hun muziek, een zeer bekend voorbeeld is de componist Edvard Grieg die in de 19e eeuw zijn enigszins bombastische Peer Gynt-suite schreef, gebaseerd op een personage uit de verhalen van Henrik Ibsen.

Mijn persoonlijke favoriet is echter Tom America, voorheen zanger van de band Mam, die een conceptalbum maakte rond de Limburgse dichter Jan Hanlo. De single die hiervan getrokken werd was getiteld “De Mus” en had de briljante tekst: “Tjielp, tjielp, tjielp, tjielp, tjielp, tjielp”….etcetera en dat dus ruim 3 minuten lang. Het werd geen hit, maar wat mij betreft was deze tekst echt veel beter gevonden dan dat nummer van The Beatles. Ik wacht nu nog op een bewerking van de teksten van Paul van Ostayen, maar zou eigenlijk niet weten hoe die op muziek moeten worden gezet.”BOEM PAUKESLAG, daar ligt alles plat! Ooo………………….ooo” (enzovoort). Ik roep dus iedere muzikant op om deze teksten eens te googlen en er iets van te maken. Ik ben benieuwd…

zondag 2 september 2012

CRASH



Eén van de sufste programma’s op de Nederlandse televisie vind ik wel “Top Gear”. Misschien komt het doordat ik het programma nooit in zijn geheel heb gezien, maar iedere keer als ik inschakel zie ik een krullenbol triomfantelijk vertellen over het maximum koppel, het aantal PK’s en de wegligging van de één of andere onbetaalbare bolide waar hij in zit. Jawel, reuze interessant…voor de krullenbol. Waarschijnlijk ligt het gewoon aan mij. Ik ben één van de weinige mensen die een auto puur als een gebruiksartikel beschouwt, hetgeen me altijd enigszins vermanende woorden oplevert als ik hem naar de garage breng voor een grote beurt.
Vandaar dat ik ook niet onder de indruk was van het feit dat ons vorige kabinet “de maximum snelheid” verhoogde van 120 naar 130 en daarbij net deden of dat een geweldig wapenfeit was. Wat mij betreft net zo interessant als een verordening waarbij het minimum aantal graankorrels in een volkorenbrood met 0,5% wordt verhoogd, volstrekt nutteloos dus.

Ik bevind me in dit geval echter in een klein gezelschap. De mens bezingt, beschrijft en beschildert al jaren de snelheid waarmee hij (veel vrouwen komen in dit deel van de kunst niet voor) zijn machine bestuurt. Oehoe…oehoe..rentaart vond ik destijds maar een rare tekst, maar ging uiteindelijk ook over Bertus en Tinus die zich kapot reden tegen….ehm….wat, eigenlijk? Ook is niet duidelijk of er een heldendood gevolgd is, volgens Bennie Jolink was dat uiteindelijk niet het geval. In legio andere gevallen liep het (nog) minder goed af, ik noem zoal John Leyton met zijn “Tell Laura I love her”, qua thema in het Nederlands overgenomen door Vader Abraham, toen hij de hit “Manuela” van Jacques Herb schreef.  Natuurlijk “Stille Willie” van de BB band, maar daar was wel degelijk sprake van een heldendaad. Immers: “Een bus reed in de bergen, Willie reed hem tegemoet”, Willie was hier een vrachtwagenchauffeur die uiteindelijk het ravijn in kieperde om de bus met passagiers te beschermen. Een lied dat nog immer regelmatig op mijn eigen repertoire staat als ik bijvoorbeeld met een huurautootje in Noord-Griekenland langs al te steile afgronden rijd.

Zoals gezegd: allen werden gezongen door heren, maar er is één grote uitzondering: Phil Spector schreef ooit voor één van zijn vele meidenbands “The Leader of the Pack”. Veel motorgeronk, een tragisch einde en natuurlijk die mooie Wall Of Sound die des Spector’s was.
Ook hier weer doet goed voorbeeld goed volgen en dus is er inmiddels een heel imposante lijst met verkeersslachtoffers in de popmuziek. Eddie Cochran, Falco, Koos Alberts, Gene Vincent, Louis Neefs, Bob Dylan en, naar sommigen hardnekkig beweren, Paul Mccartney. Maar degenen die dit laatste geloven, denken ook dat John Lennon door een UFO werd meegenomen, dus laten we die even buiten beschouwing.

Kortom: snelle auto’s en motorfietsen helpen goed mee aan het in stand houden van het imago als stoere, mannelijke popartiest. En ik? Nou ja, je kunt het ook zo zien: ik heb eigenlijk geen geld voor snelle auto’s. Wel heb ik een fiets waar ik vrij vlot op ga, met name berg af. En ja, dan probeer ook ik “mijn” snelheidsrecord te breken. Het staat officieel nog steeds op 65 km per uur. Maar ik kan veel harder, wacht maar af!!!