Buiten zittend in de tuin, groen tuinmeubilair,
geroezemoes van buren, ritselende wind, vogels op weg naar het veilige
avondwater en boven mij een wolk kleine mugjes, hun squadron in onnavolgbare
formatie cirkelend om een ogenschijnlijke leider in het middelpunt.
Wie volgen zij? Zouden ze, indien je die leider vangt in
wanhopige zwermen ter aarde storten, van alle zin des levens ontdaan? Of zul
je, indien je tracht uit te zoeken welke van hen die leider is, er achter komen
dat ze maar wat doen en dat alle bovengenoemde woorden doelloos zijn en er geen
logica in hun emotieloos vlieg-gepingel is…..
En zou dat ook van toepassing zijn op ons, mensen die
weinig om woorden verlegen zitten als we denken onze innerlijke en integere
emoties ten toon te spreiden. Zijn die echt? Of ingegeven door wat anderen
zeggen en doen? En zijn we dus allen speelballen van de sociale vaardigheden
van…ja, van wie eigenlijk? Wie bepaalt wat wij doen, wat wij voelen, wat wij
denken??? Wij zelf?
Naïef hoop ik dat dit zo is. Maar tegelijk besef ik dat
ook wij zwermen, zoekend naar onszelf en denkend dat we ons geluk zullen
beleven in het vinden hiervan.
En zo zwermen we mee op de wind, nu eens in extase
tijdens sportevenementen, dan weer met een traan van ontroering als “onze”
mensen ergens uitblinken. Maar net zo eenvoudig zwermen we richting diep
verdriet, extreme woede, in onze uiterste machteloosheid beschreven in alle
media. En denken we in onze eigen en dus integere emotie oprechter te zijn dan
onze buren, die een andere integere emotie denken te hebben.
Uiteindelijk is het allemaal onzin, iedereen stelt zijn
eigen emotie-menu samen, opgebouwd uit alle informatie die ons wordt aangereikt
en vervolgens door het glas van onze eigen waarden-prisma gehaald. We denken
soms zelf min of meer het unieke middelpunt van de mugjes-zwerm te zijn maar
beseffen niet dat we eigenlijk aan één der flanken bewegen, met om ons heen
gelijkgestemden waardoor we gesterkt worden in ons onomstotelijk gelijk.
En smalend stoten onze vleugeltippen elkaar aan en kijken
we naar de flank aan de overkant die op een geheel andere manier reageert. Daar
moet wel een dosis eigenbelang aan ten grondslag liggen! Wat brengt iemand er
anders toe op dergelijke manier met de situatie om te gaan! En zo rollen we
linksom, rechtsom, in onnavolgbare formatie fladderend van de ene sociale
omgang naar de andere. Onze meningen zijn wetten voor onszelf en naar we hopen
ook voor onze omstanders.
Iedereen, werkelijk iedereen…..doet hieraan mee!!!! En
als er op een dag maar voldoende mensen zijn dan komt er een dag dat een zwerm
opgesloten raakt in zo’n web van emoties en implodeert. De gevolgen zijn soms
rampzalig en uiteindelijk kunnen slechts historici, zonder de belasting van de
emoties, bepalen wat er gebeurt is. Jammer alleen dat ook zij……enfin……
Ik hoop soms mezelf los te kunnen maken. Een zwerm van 1
mug mag geen zwerm heten maar is wel lekker rustig…soms….
