Muziek is emotie, is een veel gehoord cliché. Misschien
waar, ik relativeer dit altijd door te stellen: Muziek is een kunstvorm die
vrij algemeen emoties versterkt. Andere kunstvormen hebben dit minder, hoewel
er mensen zijn die daar anders over denken.
Maar het is een feit dat, indien je in een “donkere” bui
bent, het soms kan misgaan als je dan bovendien een cd of lp opzet met een te
melancholieke sfeer. Anderzijds is het soms ook fijn je te wentelen in een bad
vol misere, zelfs op verder zonnige dagen. Ik zit dit stukje bijvoorbeeld in de
tuin te schrijven, mooi weer, kopje koffie en intussen Nick Drake’s River Man
op de speakers.
Jaren geleden zag ik een documentaire over zijn leven op
televisie, ’s avonds laat uiteraard, mooie dingen mogen niet aan iedereen
getoond worden, dat zou de beginselen der brood en spelen kunnen aantasten. Hij
was in zijn kinderjaren al begonnen met het schrijven van mooie liedjes en had
daar een flink aantal van op banden gezet. Toen hij hier op 20-jarige leeftijd
een exemplaar van opstuurde naar een grote platenmaatschappij was men direct
enthousiast en stuurde hem met een erg goede producer de studio in. Enkele
maanden later was er de debuutplaat “Five Leaves Left”. Zijn zuster vertelde in de
film: “Nick kwam op een dag thuis, legde zijn LP op tafel en ging naar zijn
kamer. We hadden geen idee dat hij iets opgenomen had, dus het was een volslagen
verrassing voor ons.”
Dat was overigens ook zijn probleem, hij was zo verlegen
dat hij eigenlijk geen zin had in optredens. En dus kon men ook qua promotie
niet veel voor hem betekenen en na nog 2 albums en een handvol demo’s belandde hij
in eerste instantie in de vergetelheid.
Op meerdere manieren trouwens want, los van zijn volslagen
onbekendheid bij het grote publiek, overleed hij in 1974 aan de gevolgen van
verkeerd medicijngebruik. Pas begin jaren 80 gingen met name muzikanten hem
weer als referentie oppikken en in de jaren 90 en tegenwoordig is hij alsnog
vrij bekend bij een hoop liefhebbers van mooie muziek.
Enfin, u zult begrijpen dat ook ik een groot liefhebber
ben van zijn nummers, de 3 albums, de overige outtakes en de schetsjes die hij
in zijn jonge jaren op band zette. Alles is inmiddels op CD verschenen en is,
mits met mate genuttigd, een zalf voor de ziel.
Dat het ook mis kan gaan ondervond ik een paar weken
geleden. Ik had op een beurs een CD gevonden van Diamanda Galas, een
multimediaal kunstenares die vooral in de jaren 80 ook furore maakte in
alternatieve muziekkringen. Zij heeft enkele jaren geleden een soort opera
gemaakt over de belevenissen van haar voorouders, Armeniërs die in het
Ottomaanse rijk woonden. Dit album, in
een mooi boxje samen met een boekwerkje over de periode 1908 t/m 1914, vormt
een aanklacht tegen de moord op heel veel Armeense Christenen, welke plaatsvond
onder het toenmalig Ottomaans bewind. De muziek die bij dit alles hoort deed
haast pijn in mijn hart, wellicht mede onder de indruk van de foto’s van de
dodenmarsen in de woestijn. Ik ben hierdoor nog 3 dagen flink van slag geweest.
Overigens stelt de Turkse regering zich nog steeds op als
de koning van Atlantis die in de Monty Python-film “Erik the Viking” weigert te geloven dat hij
ten onder gaat.
Maar dit laat ik verder even in het midden, dit gaat over
muziek en emotie en bovendien zei ooit een wijs man: Wie zonder zonde is, werpe
de eerste steen….
