De meeste spookverhalen doen je bloed stollen. Een eenzame
kasteelkamer om 12 uur ’s nachts waar ineens alle lichten uitvallen en dan….
Of fietsend langs een oud Katholiek kerkhof waarbij je ervan
overtuigd bent dat je tussen het gebladerte door iets ijls en sowieso ijskouds
voorbij ziet en voelt komen….
Onze fantasie neemt graag een loopje met ons. Maar heel soms,
voor wie het ziet, gebeuren er echt bizarre dingen die zich eigenlijk gewoon
afspelen in het alledaagse…
Mijn vader overleed in mei 2019, zomaar, ineens. Van het ene
op het andere moment was hij geen deelnemer meer aan onze tijd maar bleef in
zijn stoel zitten, bevroren in de zijne.
Voor ons een klap en ik ben er toch van overtuigd dat dit
ook voor hem een onaangename verrassing was, als altijd flink actieve 80-jarige
had hij nog behoorlijk wat lol in zijn leven.
Zijn leven lang was hij de ultieme techneut geweest. Waar ik
mijn gekte voor muziek in al zijn facetten al mijn hele leven steeds
intensiever beleefde was hij minstens, of wellicht zelfs erger, zo verknocht
aan techniek in de meest brede zin des woords.
Op zijn uitvaart werd dat door een heel goede vriend van hem
nog eens benadrukt en ook ik had, zij het meer op prozaïsche wijze, daar een toespraak
omheen gebouwd.
Nu, anderhalf jaar later, lijkt het echter of “onze ouwe”
zijn gevoel voor techniek hervonden heeft en ons soms fijn aan het plagen is.
Zo belde een klein jaar na zijn dood zijn buurvrouw op dat ze een vreemd geluid
uit “het huis” hoorde komen, wat ook was gehoord door de buren naast haar. Dat
huis, zijn huis, hadden we op dat moment nog net niet verkocht. Ik was er twee
weken eerder voor het laatst geweest maar had verder “nergens aan gezeten”. Bij
binnenkomst merkte ik nog niet veel dus ik besteeg de trap, de overloop op. Bij
de deur talmde ik even, ik meende inderdaad een soort hoge toon uit de slaapkamer
van mijn ouders te horen komen. Ik opende behoedzaam de deur en stapte naar
binnen. Alles stond er nog zoals hij het had achtergelaten, het keurig
opgemaakt bed van mijn moeder, die hem ruim 2 jaar tevoren was voorgegaan, de
linnenkast, het ladenkastje met het onduidelijke kistje met een meter-achtig
vehikel erin dat hij als klein jochie op de Duitsers had buitgemaakt. Het
etiket zat er nog in maar bracht geen soelaas voor een technobeet als ik.
Het geluid kwam naast het raam vandaan waar ik na enig
zoeken een schakelaar ontwaarde. Het was het ding dat de zonneschermpjes voor
de ramen omhoog en omlaag deed gaan. Blijkbaar stond deze op “omlaag” zonder
dat de boel nog bewoog, hetgeen een hoog zoemend geluid uit de elektromotor deed
komen. Dit ding had tot dan altijd in de neutrale stand gestaan maar blijkbaar
was hij door iets tot activiteit gebracht tijdens mijn afwezigheid. Ik trok de stekker
eruit, dacht er het mijne van, en zou hier weinig aandacht aan geschonken
hebben als zich niet al een tijdje iets anders voordeed.
Het betrof de oude auto van mijn vader, een Citroen Xsara
Picasso, jaargang 2007. Deze was achtereenvolgens eerst door mijn zusje
overgenomen en daarna door ons. Mijn zus had al enige keren geklaagd dat er “iets
met de spiegels” was. Zo had ze reeds diverse keren geconstateerd dat deze volledig
omgeklapt stonden als ze ’s ochtends de parkeerplaats op liep. Nu woont zij in
het pittoreske Almere, een stad waar soms iets minder fijnzinnige lieden wonen
die zich graag zo weinig mogelijk van hun omgeving aantrekken. Het kon dus zijn
dat hier wat hangende jeugd zich had vermaakt met het grijze gevaarte en wat
aan spiegels was gaan rommelen.
Maar het gebeurde haar ook eens op de sportvelden en die
zomer ook een keer op vakantie in Normandië. Kortom: de toevalsfactor werd al
snel kleiner.
Ik was dan ook best nieuwsgierig toen we het ding van haar
overnamen en werd al gauw niet teleurgesteld. In eerste instantie stonden de spiegels
’s ochtends inderdaad in een wat andere stand dan waarin ze waren achtergelaten.
Maar vervolgens begonnen ze zicht- en hoorbaar naar buiten te klappen zodra je
de sleutel in het contact stak. Het meest vreemde was een ochtend dat ik de
achterruit niet kon gebruiken voor het zicht en ik nog enigszins slaapdronken
de auto in stapte en startte…waarna alleen de rechterbuitenspiegel zoemend naar
buiten klapte. Ik moest, om het ding weer in zijn goede stand te zetten, uitstappen
en om de auto lopen. Toen ik dit echter deed zag ik dat ik mijn eigen auto, die
schuin achter die van hem stond (we hadden zijn auto inmiddels aan mijn vrouw
toebedeeld) teveel naar links was neergezet waardoor ik er niet langs zou
kunnen. Ik moest dus eerst mijn eigen auto verzetten om goed te kunnen
uitparkeren. Ik deed het, bedankte licht spottend mijn vader, en reed weg.
Zo ging het een tijd door, ik, en ook anderen, draaide de sleutel
om, de spiegels draaiden alle kanten op en moesten weer rechtgezet worden. Niet
altijd, soms, als ze er zin in hadden, leek het wel…
We vonden het bijzonder, bespraken het met mensen met enige
technische achtergrond maar die kwamen nooit verder dan: “Misschien een
zekering of zo, of een rare sluiting”.
Vorige week, uiteindelijk, moest het vehikel voor onderhoud
en APK naar de garage. Er moesten wat lampjes vervangen worden, er was een
dashboardlampje met een rare melding en ik besloot dat ik nu toch wel wilde
weten wat er was. Toen ik de man van de garage uitlegde wat het probleem was
opperde hij eerst, meer naar zichzelf dan naar mij dat de auto misschien de luxe
had dat de spiegels inklapten als je hem parkeerde en de motor uitzette. Hij
moest dit idee echter al gauw loslaten, ten eerste omdat het geen veel te dure
BMW of Lexus betrof en ten tweede omdat het in 2007 al helemaal een instelling
was die vrij kostbaar was en dat was iets wat deze auto nimmer geweest was.
Hij hield het dus op “iets in de software” en zou de hele
boel laten doorlezen door zijn eigen systeem-analyse-apparaat.
Toen ik terugkwam waren de lampjes keurig vervangen, de APK
was gemeld en de olie was ververst (ik hoorde in mijn herinnering mijn vader
schamperen dat hij dat zelf had kunnen doen, scheelde minstens twee tientjes!)
Toen ik echter vroeg naar de gesteldheid van de spiegels was het antwoord: “we
hebben alle mogelijke analyses er op losgelaten, de zekeringen gecheckt en de
software door de mangel gehaald maar we hebben helemaal niets kunnen vinden.
Alles functioneert zoals het moet!”
Heel ver weg hoorde ik mijn vader lachen. Had hij toch nog
een leuke streek kunnen leveren….
