Er is bijna geen decennium in de geschiedenis waar al zoveel
over geschreven is als over de jaren 60 van de twintigste eeuw, kortweg “De
Sixties”.
Het was een tijd waarin de jeugdcultuur meer en meer floreerde,
zittend op de weldadige kussens der almaar toenemende welvaart. Waar voorheen
jongeren en jong-volwassenen in de geschiedenis al blij waren als ze zelf te
eten hadden, zaten ze er nu riant bij en konden zich veroorloven zich druk te
maken over allerhande misstanden in de wereld en de maatschappij.
Er werd gerebelleerd, geprotesteerd, geprovoceerd, kortom:
ze waren het er niet mee eens!!!
Tegelijkertijd maakte ook de cultuur een verschuiving in
jongere richting: beeldende kunst, architectuur, film, dans en ook muziek
experimenteerden er lustig op los tot razernij of op zijn minst ergernis van de
gevestigde orde die door middel van de toen nog almachtige kranten haar
ongenoegen liet blijken. Met name doordat deze kranten vaak werden en worden
gebruikt om stof uit te halen voor de moderne geschiedschrijving lijkt het met
terugwerkende kracht of gansch den maatschappij in rep en roer, op losse
schroeven en volslagen van slag was.
Qua kunstkringen wil men ons doen geloven dat het experiment
de norm was geworden.
Wel…..dat is dus onzin!!!
De bestlopende films in de jaren 60 waren Westside Story,
gebaseerd op een oude Griekse tragedie waar Shakespeare in zijn tijd nog goede
sier mee gemaakt had en The Sound Of Music, een mierzoete musical waar veel
liefde en melodrama te berde werd gebracht.
Speaking of which: de LP met de soundtrack van laatstgenoemde
film was tevens de bestverkochte plaat van de jaren 60, jammer hoor, heren van
de Beatles en de Stones….
Muzikaal was het allemaal ook vrij jammerlijk, toegegeven: eerdergenoemde
Beatles en in mindere mate de Beach Boys wisten nog aardig eigenzinnig uit de
hoek te komen maar alle andere hitlijstfahige bandjes borduurden braaf voort op
oude bluesklassiekers (Stones, Them, Small Faces) of het repertoire van
overjarige chansonniers (Scott Walker, Dave Berry) of kopieerden hun
voorbeelden die hierboven allen vermeld staan. Hiernaast waren grote
hoofdrollen weggelegd voor sterren als Petula Clark, Engelbert Humperdinck, Tom
Jones en Cilla Black, allen artiesten die in latere jaren niet hadden misstaan
in het eerste beste schlager-programma, zij het dat hun taal niet de juiste
was.
Ook werd er heel pocherig gedaan over de
West-coast-psychedelica van eind jaren 60 maar eerlijk gezegd levert
terugluistering van dit repertoire ook nergens diamanten op, hooguit een paar
aardig gelukte stukken kwarts.
Met name de populaire muziek stond, kortom, nog in de
kinderschoenen en ontgroeide deze pas vele jaren later, toen inmiddels veel
meer genres waren ontwikkeld die hun schaduw vooruit wierpen op mooie
crossovers welke niet eerder dan in de jaren 90 ontstonden.
Nee, ik ben geen sixties-fan. Zoals ieder decennium heeft
het zijn charme en zijn er hier en daar zelfs mooie parels te ontwaren. Maar
over all werd er ook toen al serieus een hoop bagger gemaakt net als in alle decennia
erna. Wellicht als we lang genoeg leven zullen we later, in de jaren 60 van de
21e eeuw, nog meemaken dat er een oprecht verlicht decennium komt.
Ik neem dus nog maar wat macrobiotisch voedsel, mediteer wat
en bekijk mijn navel, hopend dat dit alles voldoende zal zijn om mij de komende
40 jaar in leven te houden. Waren die sixties toch nog ergens goed voor…..
