WHISKEYGLAS

Eigenlijk was het maar een gewoon glas. Het stond daar maar, een beetje terzijde geschoven op een kleedje. Een overbodig geworden stukje welvaart dat zijn eigenaren misschien wat geld kon opleveren om de viering van Koninginnedag wat uitbundiger te maken.

Onderin een bronzen schijnsel, aangebracht om nog enige grandeur uit te stralen. Vierkant maar net niet. In gedachten zag ik kubusjes ijs drijven tussen ambrozijn-kleurig vocht, afkomstig uit de Schotse hooglanden. "Wat kost dat glas?" vroeg ik het jongetje dat me aankeek alsof hij ook niet wist wat hij daar deed. "Vijftig cent, meneer". Ik betaalde, nam het glas mee naar huis en zette het in de kast.

Zoals dat wel vaker gaat met bric-a-brac die via vrijmarkt-impulsiviteit het huis inkomt bleef het daar enige tijd staan, onaangeroerd. De zomer kwam en ging voorbij. De dagen werden korter...
Toen, half oktober, toen de eerste herfststormen de resten van het eens zo frisse boomloof ter aarde wierpen, gebeurde er iets vreemds: ik kwam die avond wat later thuis, het was reeds donker en ik liep naar mijn glazenkast want had mijzelf een fijn bokbiertje beloofd. In de kast stond het glas, tot de rand gevuld met een ambrozijn-kleurig mengsel. Vreemd....
Ik snuffelde voorzichtig aan het vocht en een zoetige geur drong mijn neusvleugels binnen. Ik doopte mijn vinger er in en proefde er even aan. Whiskey...
Niet zomaar whiskey maar vocht dat uit de ingewanden van Schotland tevoorschijn was gestookt. Alle overvloedige granen waren in het papje verwerkt en tot gisting gebracht waarna de boel op uitermate professionele wijze was gedistilleerd en gecondenseerd. Zelfs het eikenhout van de vaten was uitzonderlijk geweest, vermoedelijk nog deel uitmakend van het aloude eikenbos op Doggers eiland....
Kortom: het was een whiskey welke mijn stoutste fantasieen beroerde en ik dronk hem dan ook tevreden nippend volledig leeg.
Ik was zeer benieuwd waar dit vocht vandaan was gekomen maar vond niemand die ik met deze vraag kon belasten. De volgende avond was ik iets eerder thuis en vond tot mijn verbazing nogmaals het glas gevuld. Ook ditmaal kon ik verrukt proeven wat die dekselse Schotten hadden gebrouwen.

Toch begon ik nieuwsgierig te worden welk klein wondertje zich hier afspeelde. Ik had ooit iets gelezen over wijn die zich vermenigvuldigde maar nimmer over whiskey, wellicht ook omdat men dat in Israel zo'n 20 eeuwen geleden niet veel schonk, terwijl er toch wel degelijk mannen in jurken rondliepen destijds.
De volgende dag kwam ik dus eerder thuis en ging strak voor de glazenkast staan. Het glas was leeg, nog wel....
Ik bleef kijken maar niets gebeurde. Het werd schemerig, zou ik de lichten aandoen? Maar nee, ik bleef kijken...

Toen ging de telefoon. Ik verbeet me. Zou ik....kom....Ik liep naar de telefoon, schuin naar het glas kijkend. Ik nam op, noemde mijn naam en hoorde een oudere dame aan de andere kant verzuchten: "Ach, het spijt me...ik ben verkeerd verbonden...."
Ik legde de telefoon weer neer en liep vlug terug naar de kast. Het glas was vol....

Nu gaat er een dag komen dat de clou van dit verhaal me te binnen schiet. In afwachting daarvan hoop ik dat ooit iemand mij zal vragen: "Hoe is het eigenlijk met dat whiskeyglas???? "

We're All Hippies!!!

Een mensenleven rolt soms zomaar een bepaalde kant op, in eerste instantie heus wel met goedvinden van de eigenaar maar de onverwachtheid wil soms toch wel eens voor verrassingen zorgen.

Zo vond ik mijzelf de afgelopen dagen dus terug op een hippiefestival waar ik een soort van thuisgevoel ervoer dat ik in de alsmaar vreemder wordende wereld soms dreig kwijt te raken.

Het had ongetwijfeld mede te maken met het weer, hoewel een lieflijke dame met mooie groene ogen mij bezwoer dat al die zonneschijn nu eenmaal met het karma van het festival te maken had. 

Ze nam het woord weliswaar niet in de mond, verontschuldigde zich zelfs haast voor de gedachte, maar had in mijn oren al het gelijk van de wereld.

Immers, waarom zou een Voorzienigheid of naaste verwant hiervan een festijn ruineren waar vrijwel al het goede dat de mens aan bedoelingen heeft tentoon wordt gespreid op enige vierkante hectaren aan een brede rivier waar je, als je de juiste richting uit keek, de 17e eeuwse landschapsschilders nog achter hun ezel zag zitten.

Maar goed, daar stond ik dus en vroeg me af hoe en waarom het zo ver gekomen was met me.

Het is een lang verhaal maar uiteindelijk best bijzonder want eigenlijk, eigenlijk, hoorde ik er niet te zijn. Gelukkig was er een aardige meneer uit Gorcum (ik beschouw mijzelf als vriend van de stad en mag haar dus afkorten) die een lans voor mij brak bij de organisatie en zorgde dat ik, als niet-Gorcum-en-omgeving-er, het toch eens mocht proberen met een klein kraampje.

Een heel weekend mooi weer en aardige mensen en bovendien een sfeer die.....hoe moet je dat zeggen, haast uitnodigde tot verdergaande communicatie. Zelden heb ik in een weekend zoveel mensen ontmoet waarmee een soort van klik aanwezig was, laten we het noemen een algeheel gevoel van een gemeenschap.

Eigenlijk het gevoel dat ik had toen ik vroeger de kerk van mijn moeder en ook latere kerken, waar ik een klein deeltje van uitmaakte, betrad. Ik begeef me nu op glad ijs want mijn metgezel op deze dagen is en was, hoewel een zeer authentiek "ooit-hippie-geweest" persoon, een volledig overtuigd en welhaast verstokt atheist.

Ook hij dompelde zich echter onder in het gevoel dat alles goed komt, dat de wereld echt zo mooi is als we hopen en dat de mensen van nature erg OK zijn en rare gekleurde kleedjes aan hebben.

Een troostrijk leven en dat, in ons geval, 2 eindeloze dagen lang.

Inmiddels hebben we deze mooie planeet moeten verlaten in ons bijna antieke vehikel en kwam de gelukkig ook vrij warme wereld van mijn kantoor er voor in de plaats.

Hopend op een volgende editie en onze deelname er aan besef ik ten volle: ik ben een gelukkig mens en mijn leven rolt mooie kanten op. Sommigen noemen het toeval, anderen loon naar werken. Ik ben er echter van overtuigd dat dat karma in wat voor vorm dan ook best iets is om in de gaten te houden....

Peace!

EUROPARADE

EUROPARADE

Eind jaren 70, begin jaren 80 waren de hitlijsten van de diverse Europese landen nog een overzichtelijke bende. Engeland liep aardig voor op alles en iedereen en bracht ook aan de lopende band leuke nieuwe bandjes voor het voetlicht, Belgie kwam steevast een week of 2 a 3 te laat met het noteren van nieuwe hits en Duitsland sjokte als altijd achter de troepen aan door platen die hier inmiddels al uit de hitparade verdwenen waren wekenlang hoog in de lijsten te noteren.

Sowieso liepen die Duitsers fors achter, zo zeiden wij hippe West-Nederlanders, want ze liepen nog altijd met lang haar en leren jasjes, alsof 1977 en de opkomst van de punk en disco nooit bestaan hadden.

O ja....en dan had je nog Frankrijk, Spanje en Italie, maar die bevonden zich muzikaal praktisch in de derde wereld, vonden wij. Af en toe kwam er midden in de zomer een leuk onverstaanbaar dans-dreutel-plaatje dat steevast in de top 3 eindigde (Juan Pardo, Pino d'Angio, wie kent ze nog?) omdat de gemiddelde Middellandse Zee-ganger zijn of haar zomervakantie nog even met een paar weken wilde verlengen.

Op zondagmiddag was het dan ook feest ten huize van de familie Jong. Dan werd afgestemd op de TROS en hoorden mijn cassette-recorder en ik de Europarade, waarvan de jingle ons in vele vreemde talen tegemoet schreeuwde.

In mijn herinnering stond Abba altijd wel met 1 of meer platen in de top 10, deels omdat ze dus een nieuwe single hadden die via Engeland en de Benelux boven kwam drijven, dan wel omdat hun vorige single nog maandenlang nagloeide in de lijstjes van de rest van Europa. Het zal trouwens wel selectieve perceptie zijn want tussen "Super Trouper" en "One of us", twee opeenvolgende hits, gaapte vrijwel het gehele jaar 1981.

Het leuke was altijd dat er ruimte was voor meer exotische bewoners, uiteraard een paar serieus klinkende Franse chansonniers, Gilbert Becaud, Michel Sardou en dat soort chagrijnige mannen. Maar tevens zo'n raar hardrockbandje uit Engeland, Motorhead, allemensen, wat was dat Ace Of Spades een bak herrie!!! O ja....en dan ook nog het gezelschap "Caramba", niet afkomstig uit Spanje, maar uit Denemarken, of all places. Hun "Habba habba zoot zoot" was niet alleen voor Spanjaarden en Nederlanders onverstaanbaar maar ook de Denen konden er geen soep van koken. Desondanks was het daar een grote top 10 hit en derhalve een kleine Euro-hit.

Het waren mooie jaren waar ik in woonde, die jaren 1979 tot en met 1982. Mijn cassette-recorder heeft de boel uitvoerig gedocumenteerd en gelukkig deed mijn hoofd hetzelfde.

Vandaar dat ik nu nog altijd zeer regelmatig wakker word met een wijsje uit die periode, afgespeeld in mijn oorschijnlijk eindeloze geheugen. Mijn kinderen zijn er blij mee, die krijgen het vervolgens voorgeschoteld via mijn Youtube-lijstjes (op Spotify is erg veel uit die periode niet te vinden). 

Inmiddels kan ik dus stellen dat ik zelf degene ben die zich muzikaal in de derde wereld bevindt, immer teruggrijpend op een tijd waarin de muziek volgens mij nog leuk was. 

Onzin natuurlijk, ook nu nog wordt genoeg moois gemaakt. Maar....dit kan ik zonder meer stellen.....op de radio wordt je niet meer verrast.

En dat voel ik toch wel als een groot gemis.....