WHISKEYGLAS

Eigenlijk was het maar een gewoon glas. Het stond daar maar, een beetje terzijde geschoven op een kleedje. Een overbodig geworden stukje welvaart dat zijn eigenaren misschien wat geld kon opleveren om de viering van Koninginnedag wat uitbundiger te maken.

Onderin een bronzen schijnsel, aangebracht om nog enige grandeur uit te stralen. Vierkant maar net niet. In gedachten zag ik kubusjes ijs drijven tussen ambrozijn-kleurig vocht, afkomstig uit de Schotse hooglanden. "Wat kost dat glas?" vroeg ik het jongetje dat me aankeek alsof hij ook niet wist wat hij daar deed. "Vijftig cent, meneer". Ik betaalde, nam het glas mee naar huis en zette het in de kast.

Zoals dat wel vaker gaat met bric-a-brac die via vrijmarkt-impulsiviteit het huis inkomt bleef het daar enige tijd staan, onaangeroerd. De zomer kwam en ging voorbij. De dagen werden korter...
Toen, half oktober, toen de eerste herfststormen de resten van het eens zo frisse boomloof ter aarde wierpen, gebeurde er iets vreemds: ik kwam die avond wat later thuis, het was reeds donker en ik liep naar mijn glazenkast want had mijzelf een fijn bokbiertje beloofd. In de kast stond het glas, tot de rand gevuld met een ambrozijn-kleurig mengsel. Vreemd....
Ik snuffelde voorzichtig aan het vocht en een zoetige geur drong mijn neusvleugels binnen. Ik doopte mijn vinger er in en proefde er even aan. Whiskey...
Niet zomaar whiskey maar vocht dat uit de ingewanden van Schotland tevoorschijn was gestookt. Alle overvloedige granen waren in het papje verwerkt en tot gisting gebracht waarna de boel op uitermate professionele wijze was gedistilleerd en gecondenseerd. Zelfs het eikenhout van de vaten was uitzonderlijk geweest, vermoedelijk nog deel uitmakend van het aloude eikenbos op Doggers eiland....
Kortom: het was een whiskey welke mijn stoutste fantasieen beroerde en ik dronk hem dan ook tevreden nippend volledig leeg.
Ik was zeer benieuwd waar dit vocht vandaan was gekomen maar vond niemand die ik met deze vraag kon belasten. De volgende avond was ik iets eerder thuis en vond tot mijn verbazing nogmaals het glas gevuld. Ook ditmaal kon ik verrukt proeven wat die dekselse Schotten hadden gebrouwen.

Toch begon ik nieuwsgierig te worden welk klein wondertje zich hier afspeelde. Ik had ooit iets gelezen over wijn die zich vermenigvuldigde maar nimmer over whiskey, wellicht ook omdat men dat in Israel zo'n 20 eeuwen geleden niet veel schonk, terwijl er toch wel degelijk mannen in jurken rondliepen destijds.
De volgende dag kwam ik dus eerder thuis en ging strak voor de glazenkast staan. Het glas was leeg, nog wel....
Ik bleef kijken maar niets gebeurde. Het werd schemerig, zou ik de lichten aandoen? Maar nee, ik bleef kijken...

Toen ging de telefoon. Ik verbeet me. Zou ik....kom....Ik liep naar de telefoon, schuin naar het glas kijkend. Ik nam op, noemde mijn naam en hoorde een oudere dame aan de andere kant verzuchten: "Ach, het spijt me...ik ben verkeerd verbonden...."
Ik legde de telefoon weer neer en liep vlug terug naar de kast. Het glas was vol....

Nu gaat er een dag komen dat de clou van dit verhaal me te binnen schiet. In afwachting daarvan hoop ik dat ooit iemand mij zal vragen: "Hoe is het eigenlijk met dat whiskeyglas???? "