Hoe vaak zou daadwerkelijk de tekst “Ik hou van jou, ik blijf je trouw” zijn
gezongen in een lied?
Ik schat zo in dat
Frans Bauer er nog het dichtst bij in de buurt kwam, vraag me niet met welk
nummer want in mijn oren lijken ze allemaal eender. Het enige nummer dat mij
ooit van Frans Bauer echt bij zal blijven is zijn versie van Du Hast van
Rammstein, waarop overigens ook zijn band een briljante rol speelde. Maar nu
dwaal ik af…
Enige tijd geleden zat ik ergens midden in de natuur (nou
ja, in een riante caravan, toch weer een Frans Bauer-gevoel) te luisteren naar
een album uit mijn verre jeugd: “Bush Doctor” van Peter Tosh. Destijds vond ik
het al een mooie plaat, uitgezonderd het duet met Mick Jagger dat er op stond.
Dat kwam trouwens niet omdat dat nummer zo slecht was, maar gewoon omdat ik het
destijds echt veel te vaak had gehoord.
Wat mij niet vaak overkomt: ineens vielen mij de teksten
op. Ja, het was allemaal intelligent
gemaakte reggae, mooie arrangementen, gitaren, blazers, lekker diepe bassen,
muzikaal zat het gewoon lekker in elkaar. Maar wat me nu opviel: geen enkele
tekst ging over meisjes, gebroken liefdes of over de zonneschijn die toch
veelal aanwezig was op Jamaica, het eiland waar de meneer vandaan kwam. Nee,
dat was het bijzondere: ondanks de “zomerse” klanken (het cliché van de reggae)
waren de teksten beschouwend, bijna zwaar zelfs hier en daar.
Natuurlijk: als je een nummer hoort met de titel
“Legalize Marihuana!” kun je dat beschouwen als een feestnummer pur sang, maar
het verschil is dat meneer Tosh het bloedserieus bedoelde! Hij zag de
criminaliteit op zijn straatarme eiland en zijn hart bloedde. Hij zag de
repressie van de regering die tegelijkertijd zichzelf verrijkte en besloot dus
dat deze relatief onschuldige drugs beter gelegaliseerd konden worden. Juist de
strafbaarheid maakte het product schaars waardoor velen zich verder in de
armoede stortten om hun verslaving te kunnen bekostigen. Overigens zouden
dergelijke teksten in 1987 leiden tot zijn vroegtijdige dood, hij werd
vermoedelijk in opdracht van de regering gedood door overvallers. Mijn
broertje, die een groot fan was, was een dag flink van slag.
Ook een nummer als “Pick Myself Up” lijkt op het eerste
gezicht een vrolijk nummer, gekwetter van vogeltjes, Peter Tosh die zelf in de
ochtendzon onder een boom zit, je voelt gewoon het mooie weer in zijn botten.
Toch moet hij zichzelf aanpakken en zorgen dat hij ook kan vliegen als die
vogeltjes, zo spreekt hij zichzelf toe. Tja…het idee kan hem natuurlijk
ingegeven zijn door diezelfde marihuana. Maar logischer is het dat hij weer
eens aan het werk moest en zichzelf moed insprak om door te gaan met waar hij
mee bezig was.
En zo ging hij nog even door met zijn overpeinzingen,
beschouwingen en spirituele bevlogenheid. Tekstueel een erg sterke plaat
(muzikaal was het dat al). Het geheel eindigt met een lofzang op “Jah”, de man was
een echte rastafari en aan het slot hiervan hoor je de haan drie maal kraaien.
De man heet uiteindelijk niet voor niets Peter…..Misschien ben ik een zeurpiet,
maar op zo’n moment denk ik wel eens: Als de meeste Nederlandse tekstschrijvers
maar een klein beetje van deze beschouwende teksten zouden overnemen, zou de
radio een stuk minder saai zijn.
