Wellicht een bekend fenomeen: je hoort een stuk muziek en/of een bepaalde plaat uit een lang vervlogen verleden en je “voelt” daarbij dit verleden herleven. Op de radio is dit volgens mij zelfs enigszins visueel gemaakt (ja, hoe noem je het eigenlijk als men iets ten gehore brengt) door het item “de soundtrack van mijn leven”. Naar ik meen is dit in het programma van Frits Spits, toch wel de ongeschreven koning van het realistisch gevoel in radioprogramma’s. Wist u trouwens dat de “Dikke Blomberg” een heel mager mannetje was? Maar dit even terzijde.
Enfin, de soundtrack van mijn leven dus, een item waarin iemand aan de telefoon aan de hand van 3 platen belangrijke gebeurtenissen in zijn of haar leven de revue laat passeren. Zoals “je trouwdag was op 31 maart 1979, de datum dat het nummer “Greenpeace” van Teach Inn de top 40 binnenkwam”, waarna dit nummer gedraaid wordt. Is trouwens een vreselijk amateuristisch nummer, destijds overduidelijk erg snel in elkaar gedraaid. Jammer, het was uitermate goed bedoeld.
Verder wordt dan meestal gerefereerd aan de geboorte van het eerste kind, najaar 82 (“Annie, I’m not your Daddy”) en, o ja, de eerste plaat was die geweldige vakantie in 1974 (“I don’t wanna die in an air disaster”).
Waar echter over het algemeen de personen in dit radioprogramma bepaalde platen die qua datering min of meer toevallig samenvielen met de gebeurtenissen in hun leven kozen, zit ik met een soortgelijk iets, maar dan net even anders: in de loop der tijd is het me namelijk gebleken dat ik in staat blijk om exacte locaties en situaties te benoemen als ik een bepaald stuk muziek hoor. Dit zijn de locatie en situatie waar en waarin ik mij bevond toen ik genoemd stuk muziek voor de eerste of tweede keer hoorde. Zo herinner ik me bijvoorbeeld dat ik het nummer “Blowout” van Radiohead (het laatste, tevens beste nummer van hun eerste album) voor de tweede maal hoorde rijdend in de auto bij Bernkastel-Kuess, terugkomend uit een viersterrenhotel in Frankfurt, waar mijn lief voor haar werk was ondergebracht en onderweg naar Luxemburg, waar we een lang weekend doorbrachten. Overigens stond op dezelfde tape het nummer “The Fez” van Steely Dan, waarvan de betekenis pas veel later tot mij doordrong.
Heel ver terug in de tijd herinner ik me het thema van “The Good, The Bad & The Ugly”, het allereerste stuk muziek in mijn actieve herinnering, ik was anderhalf toen dit in de hitlijsten stond.
Hiervan weet ik verder niet veel details behalve een vertrouwd gevoel, dus mijn allereerste jaren waren blijkbaar best veilig.
En tenslotte een nummer dat ik enkele jaren geleden pas ben gaan waarderen: “Oh Lori” van de Alessi brothers. Destijds stond dat nummer gelijk aan een landerige zondagmiddag in de Markgouw, mijn moeder had altijd de radio aanstaan op Hilversum 2, met programma’s als “Wil Wil wel” en “Raad een lied of niet”. En dit nummer werd gedraaid tijdens de “Arbeidsvitaminen”, een nieuw nummer met een zeurderig refreintje dat dus geweldig paste bij het zeurderig gevoel van een 10-jarig jongetje.
Toen ik het laatst terughoorde, hoorde ik het heerlijke jazzy arrangement en de loepzuivere vocalen en besefte bovendien: ook dit deel van mijn jeugd was een hele fijne, veilige tijd waarin ik me af en toe lekker mócht vervelen. Bedankt mam!
