Zo vond ik mijzelf de afgelopen dagen dus terug op een hippiefestival waar ik een soort van thuisgevoel ervoer dat ik in de alsmaar vreemder wordende wereld soms dreig kwijt te raken.
Het had ongetwijfeld mede te maken met het weer, hoewel een lieflijke dame met mooie groene ogen mij bezwoer dat al die zonneschijn nu eenmaal met het karma van het festival te maken had.
Ze nam het woord weliswaar niet in de mond, verontschuldigde zich zelfs haast voor de gedachte, maar had in mijn oren al het gelijk van de wereld.
Immers, waarom zou een Voorzienigheid of naaste verwant hiervan een festijn ruineren waar vrijwel al het goede dat de mens aan bedoelingen heeft tentoon wordt gespreid op enige vierkante hectaren aan een brede rivier waar je, als je de juiste richting uit keek, de 17e eeuwse landschapsschilders nog achter hun ezel zag zitten.
Maar goed, daar stond ik dus en vroeg me af hoe en waarom het zo ver gekomen was met me.
Het is een lang verhaal maar uiteindelijk best bijzonder want eigenlijk, eigenlijk, hoorde ik er niet te zijn. Gelukkig was er een aardige meneer uit Gorcum (ik beschouw mijzelf als vriend van de stad en mag haar dus afkorten) die een lans voor mij brak bij de organisatie en zorgde dat ik, als niet-Gorcum-en-omgeving-er, het toch eens mocht proberen met een klein kraampje.
Een heel weekend mooi weer en aardige mensen en bovendien een sfeer die.....hoe moet je dat zeggen, haast uitnodigde tot verdergaande communicatie. Zelden heb ik in een weekend zoveel mensen ontmoet waarmee een soort van klik aanwezig was, laten we het noemen een algeheel gevoel van een gemeenschap.
Eigenlijk het gevoel dat ik had toen ik vroeger de kerk van mijn moeder en ook latere kerken, waar ik een klein deeltje van uitmaakte, betrad. Ik begeef me nu op glad ijs want mijn metgezel op deze dagen is en was, hoewel een zeer authentiek "ooit-hippie-geweest" persoon, een volledig overtuigd en welhaast verstokt atheist.
Ook hij dompelde zich echter onder in het gevoel dat alles goed komt, dat de wereld echt zo mooi is als we hopen en dat de mensen van nature erg OK zijn en rare gekleurde kleedjes aan hebben.
Een troostrijk leven en dat, in ons geval, 2 eindeloze dagen lang.
Inmiddels hebben we deze mooie planeet moeten verlaten in ons bijna antieke vehikel en kwam de gelukkig ook vrij warme wereld van mijn kantoor er voor in de plaats.
Hopend op een volgende editie en onze deelname er aan besef ik ten volle: ik ben een gelukkig mens en mijn leven rolt mooie kanten op. Sommigen noemen het toeval, anderen loon naar werken. Ik ben er echter van overtuigd dat dat karma in wat voor vorm dan ook best iets is om in de gaten te houden....
Peace!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten