Poëzie-albums. Wie kent ze niet. Dit waren de boekjes die
vroeger in de klas werden uitgewisseld voordat de commercie op de luiheid van
de ouders inspeelde met de voorbedrukte “vriendenboekjes”. Iets waar ook ik
overigens dankbaar misbruik van maak. Maar destijds was het zaak om al zwetend
een paar mooie regels uit je pen te toveren en deze het liefst nog te larderen
met plaatjes (die overigens ook voorbedrukt werden geleverd), glitters en
tekeningetjes.
En had dan niet de moed aan te komen met een rijmelarij
als: “Tip tap top, de datum staat er op”, want dan werd je niet voor vol
gezien.
Ach ja, alle handelingen zijn met het verstrijken der
tijd steeds efficiënter gemaakt, dus ook de daarmee gepaard gaande poëzie. Of
toch niet??
Er wordt, ook door mij, nogal eens gemopperd over het niveau
van de songteksten van tegenwoordig. Is dit terecht? Ik denk het niet. The Beatles schreven immers in 1964 al:
“She Loves You, yeah, yeah, yeah, she loves you, yeah yeah yeah, she loves
you….etcetera.” Tja….natuurlijk
ontwikkelden ze zich in de paar jaar erna zowel muzikaal als tekstueel op
jaloersmakende manier, maar het verschil met de huidige top 40 is dus niet zo
heel groot.
Toch worden er wel platen gemaakt die pure poëzie als
uitgangspunt hebben. Van Leonard Cohen wordt vaak gezegd dat hij een zingende
dichter is. Ik hoop het maar, want een dichtende zanger is hij beslist niet.
Ook van Bob Dylan, Morrissey, Ede Staal en Huub van der Lubbe wordt vaak gezegd
dat hun songteksten het ook als gedichten goed doen. In Nederland zijn vooral
de teksten van Lennaert Nijgh en Ramses Shaffy inmiddels legendarisch en niet
alleen omdat ze dood zijn. Met name de teksten van Nijgh hebben al heel wat
mensen hoofdbrekens gekost, tot hilariteit van de schrijver die toegaf dat hij
sommige teksten onder invloed had geschreven en achteraf echt niet meer wist
waar ze over gingen. Of dat waar is, is nog maar de vraag, maar soms is het ook
leuk als iets waar zou kunnen zijn. Overigens nam Lennaert Nijgh als
uitgangspunt voor zijn teksten altijd een bekend nummer en schreef op die
melodie zijn mooie regels. Daarna gaf hij de tekst aan Boudewijn de Groot, maar
vertelde er niet bij welke hit hij had gebruikt, waarna de Groot één van zijn
razend knappe melodieën schreef en weer een klassieker was geboren.
Drs. P is natuurlijk het mooiste voorbeeld van een
dichter die muziek gebruikte om zijn regels te ondersteunen. Ook zonder deze
muziek zijn zijn verzen amusant mooi, maar juist met de klanken erbij is het
geheel volmaakt. Ook hebben (pop)muzikanten vaak gedichten en literatuur
gebruikt als uitgangspunt voor hun muziek, een zeer bekend voorbeeld is de
componist Edvard Grieg die in de 19e eeuw zijn enigszins
bombastische Peer Gynt-suite schreef, gebaseerd op een personage uit de
verhalen van Henrik Ibsen.
Mijn persoonlijke favoriet is echter Tom America,
voorheen zanger van de band Mam, die een conceptalbum maakte rond de Limburgse
dichter Jan Hanlo. De single die hiervan getrokken werd was getiteld “De Mus”
en had de briljante tekst: “Tjielp, tjielp, tjielp, tjielp, tjielp, tjielp”….etcetera
en dat dus ruim 3 minuten lang. Het werd geen hit, maar wat mij betreft was
deze tekst echt veel beter gevonden dan dat nummer van The Beatles. Ik wacht nu
nog op een bewerking van de teksten van Paul van Ostayen, maar zou eigenlijk
niet weten hoe die op muziek moeten worden gezet.”BOEM PAUKESLAG, daar ligt
alles plat! Ooo………………….ooo” (enzovoort). Ik roep dus iedere muzikant op om deze
teksten eens te googlen en er iets van te maken. Ik ben benieuwd…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten