Onwijze woorden die ooit werden gesproken door één van de leden van The Who, Pete Townshend of Roger Daltrey, ben even kwijt wie het was. De ironie wil dat uitgerekend deze twee leden van deze oer-groep nog in leven zijn, inmiddels verre zestigers of beginnende zeventigers. En juist de andere twee zijn inmiddels overleden, John Entwistle enkele jaren terug na een leven van overmatig drinken en roken en Keith Moon…ach…Keith Moon was zo’n jongen die het publiek gaf wat het wilde. Een “legendarische dood” dus, veel te jong. Sufferd.
Overigens lijken genoemde Pete en Roger best tevreden met hun huidige leven. Ze maken af en toe nog een plaatje, treden hier of daar nog eens op en rommelen lekker door. Om het geld hoeven ze niets meer te doen, want ze zijn opgegroeid in de tijd dat muzikanten nog iets overhielden aan hun verrichtingen, iets wat tegenwoordig vrij ondenkbaar is.
En zo schrijdt de tijd dus voort, de laatste veteranen uit de eerste wereldoorlog zijn ons inmiddels ontvallen, de laatste van de tweede wereldoorlog zullen weldra volgen en tegelijk vermoedelijk de laatste iconen van de zestiger jaren. Dit laatste vanwege het feit dat ze toch iets minder gezond hebben geleefd (met uitzondering van Paul McCartney) dan voor een mens goed is.
En dan…..wordt het toch een stuk stiller op aarde. Want juist omdat die “ouwe knarren” niks meer voor het geld hoeven te doen, maken ze soms wondermooie platen. Johnny Cash heeft zijn laatste jaren nog een paar van zijn beste albums afgeleverd, Lee Hazlewood (jawel die van “These boots are made for walking”) maakte zijn mooiste plaat in 40 jaar ook 5 jaar terug en onlangs werd een erg mooie plaat uitgebracht van Glen Campbell. Deze Rhinestone Cowboy was in de jaren 70 een grossier in suikerzoete countryballads en werd min of meer verguisd door de “echte” country-liefhebbers. De jaren erna is hij platen blijven maken maar zonder de impact uit zijn gloriedagen.
En toen…net toen een heleboel artiesten zijn muziek begonnen te herontdekken en op waarde te schatten, werd bij hem alzheimer geconstateerd.
Vermoedelijk ging het nieuws rond in artiestenkringen en werd vervolgens door één van zijn bewonderaars een voorstel gedaan om gezamenlijk een plaat op te nemen. En natuurlijk werd de platenmaatschappij erbij gehaald die onmiddellijk dollartekens zag. En nu ligt er dus een plaatje, getiteld “Ghost on the Canvas”. Er werd op meegewerkt door Billy Corgan (Smashing Pumpkins), Jon Spencer (blues explosion) en zo nog een paar erg credible artiesten.
En het is een mooi plaatje! De stem van de 75-jarige Campbell heeft nog niets aan zeggingskracht ingeboet. Maar het is tevens een wrang plaatje. Wetend dat de man zo ongeveer het tegendeel tegemoet gaat van de hierboven gedane stelling in de titel. Want geloof me: als er één ziekte is waarbij je wel degelijk wegkwijnt in plaats van opbrandt dan is dat wel alzheimer.
Enfin…ik wil het hierbij laten:
“One thing I know
The world's been good to me
A better place,
Awaits you'll see”
The world's been good to me
A better place,
Awaits you'll see”
(Glen Campbell & Julian Raymond 2011)
Kippenvel PJ!!!
BeantwoordenVerwijderenOverigens, "I hope I die before get old" is van dezelfde heren, de tekst waarschijnlijk van Townsend en gezongen door Daltrey. Ik heb het altijd een zeer merkwaardige uitspraak gevonden. Het gaat om de manier waarop je oud wordt. En als ik oud kan worden zoals mijn vader (inmiddels 83) dan wil ik ook oud worden. Maar ik heb er geen zeggenschap over en dat is maar goed ook. Maar met mn 52 jaar ben ik een heel eind in de tweede helft aan het spelen.
Thanks.
Gerard