Jerry Roll Morton was een jazzpianist. Hiernaast was hij een enorme opschepper die beweerde eigenhandig de jazz te hebben uitgevonden en bij tijd en wijle ook nog eens gewelddadig.
Geen fijn persoon dus, nogal onberekenbaar. Of dit nu echter in zijn karakter lag of dat het kwam door zijn veelvuldig drugsgebruik is niet geheel bekend. Een beetje van beiden, denk ik. We kunnen het hem niet meer vragen, hij overleed in 1941, op 56-jarige leeftijd.
Muziek en drugs, een altijd weer terugkerend verbond, niet perse noodzakelijk voor de inspiratie maar, het moet gezegd, het levert wel verrassend mooie liedjes op. Denk maar aan Lucy in the Sky with Diamonds (LSD), Eight Miles high, Hotel California of, recenter, Warum van Tic Tac Toe of Captain Pasty van het Herman Brood album “Bluefinger” van Frank Black.
Legio zijn de voorbeelden van muzikanten die vanwege hun drugsgebruik vroegtijdig aan hun eind kwamen. John Coltrane, Gram Parsons, John Bonham of van de laatste tijd: Michael Jackson. Goed, bij laatstgenoemde ging het om “een overdosis pijnstillers”, maar wat is het verschil?
Vrij hilarisch zijn de drugsgerelateerde verhalen die in de muziekindustrie de ronde doen. Zo had Sony halverwege de jaren 90 een flink budget uitgetrokken voor een talentvol bandje, de Dandy Warhols. Deze gasten kregen dit bedrag mee en kwamen vervolgens na een half jaar spuiten, snuiven en slikken terug met de mededeling “het voorschot is op, kunnen jullie nog wat sturen?” Hierna besloot Sony de studiorekeningen maar zelf te voldoen en kwam er, inderdaad, een briljant album uit: “Dandy Warhols come down”, met daarop de culthit (hoe kan het ook anders) “Not if you were the last junkie on earth”.
Ook hier in Nederland deed een soortgelijk verhaal de ronde. Een Amsterdamse houseproducer kreeg van zijn uitgever een voorschot van 100,000 gulden (het was 1996) mee om een eigen studio te bouwen. De helft van het geld werd inderdaad voor dit doel uitgegeven, maar de andere helft werd vakkundig omgezet in taxi’s, etentjes en, tja, natuurlijk, softdrugs. Na een jaar was het op en ik geloof dat de uitgever tot op de dag van vandaag nog niet al het geld terug heeft.
Ik denk dat dit laatste verhaal wel kan kloppen. De Amsterdamse housescene halverwege de jaren 90 was een zeer goede klant van de Bulldog en consorten. Ik werkte die tijd voor een klein label aan de Zeedijk en deed weliswaar zelf niet mee, maar kwam aan het eind van de dag toch lichtelijk het kantoor uitzweven, omdat de eigenaar 8 vette joints per dag opstak, zoals hij zelf zei: “om inspiratie op te doen”. Hij is inmiddels naar Thailand vertrokken en heeft daar een studio opgezet.
Overigens wordt er door goedbedoelende “ouderen” veelvuldig op gewezen dat drugsgebruik zeer gevaarlijk kan zijn. Ik ben het daar volledig mee eens, ware het niet dat men deze uitspraken het vaakst hoort op verjaardagen, waar de hoeveelheid genuttigde alcohol vele malen groter is dan de hoeveelheid cannabis die hier verstookt wordt. Ook is naar mijn idee het aantal verkeersdoden door alcoholmisbruik flink hoger. Kortom: één van tweeën, of alcohol ook verbieden, of softdrugs legaliseren.
Kan Paul McCartney Japan tenminste weer in, waar hij in 1980 tot ongewenst persoon werd verklaard wegens het in bezit hebben van een pakje nederwiet….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten