Alle kunstenaars zijn gek. Alle andere mensen zijn normaal.” Maar wat is normaal”? vroeg mijn moeder dan altijd. En ik moest het antwoord hierop schuldig blijven, want waarom wordt iemand die bijvoorbeeld destructief met zijn lijf omgaat, drugs gebruikt, anorexia heeft en wat bekender is gezien als “een kunstenaar, dus kun je dat verwachten”, terwijl, als ome Henk dagelijks vier a vijf biertjes drinkt en rookt als een schoorsteen (in de tuin, want tante Cor wil niet meer dat die lucht in de gordijnen gaat zitten) en daarbij structureel 25 kilo te zwaar is, dit dan wordt gezien als normaal gedrag, zo’n man moet toch wat plezier houden in zijn leven.
Tja….
Mijn eerste kennismaking met “gekke”kunstenaars was die met Alice Cooper. Nee, niet persoonlijk, maar de verhalen die je over hem hoorde, hij trad op met Boa Constrictors die hij dan het publiek in gooide, liet vogelspinnen over zijn gezicht lopen enz. enz. Ach, het waren mooie verhalen en het was een grappig imago, zo’n horrorspecialist die stevige rocknummers zong.
Dat hij zijn act bij elkaar had gejat met elementen van Ozzy Osbourne, Frank Zappa en vooral Screaming Lord Sutch, die dit begin jaren 60 al deed, kwam ik pas veel later aan de weet. Intussen had hij zelfs een in mijn ogen mooie themaplaat gemaakt over zijn “gekte”, getiteld “From the inside”, zijn licht humoristische kijk op het leven in een inrichting. Prijsnummer was uiteraard “How you gonna see me now”, ook in Nederland een flinke top 10 hit in die dagen. De clip is trouwens ook nu nog via Youtube te bewonderen.
Toch zijn wij blijkbaar gefascineerd door excentrieke figuren in de kunst. Als ze dan ook wat destructief bezig zijn is de helft van de marketing al gelukt. De afgelopen jaren stond Amy Winehouse zeer regelmatig in de schijnwerpers, enerzijds had ze een heel aardig album gemaakt, maar anderzijds kon je vaststellen dat ze zo ongeveer op biobrandstof liep.
Er werd verbazingwekkend weinig over haar muziek geschreven, maar des te meer over…enz. etc.
Meer voorbeelden? Denk aan Pete Doherty, Sid Vicious of onze eigen Herman Brood…..
Ik durf te stellen dat 80% van de Nederlanders exact weet van welk hotel hij sprong, maar vraag ze niet 5 hits van hem te noemen, want ze komen niet verder dan “My way” (en dat had hij dan weer gemeen met Sid Vicious).
Nee, Herman was ons aller eigenste brood-junk, wereldberoemd in Nederland, want hij deed altijd zo leuk raar…
Goed, ik moet toegeven dat weinig van de mensen die ik “normaal” acht plannen hebben om van het Hilton af te springen, maar is het “normaal” om oranje geschilderd voor de TV te gaan zitten, veel geld uit te geven aan dingen die met een knal uit elkaar spatten of urenlang naar een scherm te kijken waarop andere mensen hun tanden poetsen, hun koffer inpakken om op vakantie te gaan of hele conversaties houden over het wel of niet kopen van een bepaald shirt?
Of, is het normaal om, zoals de jongens van de KLF, een miljoen pond te verbranden, zijnde de totale opbrengst van de verkoop van je platen? Uiteindelijk kregen ze hier zelfs een boete voor wegens het beschadigen van staatseigendommen. Wie is er nu eigenlijk excentriek????
Geen opmerkingen:
Een reactie posten