“Heren, we zitten met een probleem”, zo verklaarde de man die men “Moondog” noemde aan de tafel van drie: “Komend weekend worden wij geacht een feestje te organiseren, maar wie moeten we daarvoor vragen?”
“Tja, muzikanten genoeg, lijkt me…” zo zei één der twee anderen, een man met een zeer uitgesproken DJ-stem. “Onlangs heb ik hier Alex Chilton van Big Star, Mark Linkous van Sparklehorse en Pim Koopman van Kayak en Diesel naar binnen zien komen.”
Ze zaten gedrieën aan een grote tafel in een wit-mistige omgeving, de drie mannen die met deze taak belast waren. Ieder jaar rond begin mei werd in het Walhalla der artiesten een klein festival georganiseerd met afsluitend een jamsessie met de op dat moment beste aanwezige popmuzikanten. Het probleem was echter dat het aantal muzikanten langzamerhand behoorlijk groot begon te worden en de keus derhalve steeds moeilijker werd.
“Ach, het was ooit zo simpel”, zo verzuchtte Moondog weer:”Je had destijds Buddy Holly, de Big Bopper, Richie Valens, iets later aangevuld met Sam Cooke en wat ouwe jazz en bluesjongens en dat was het dan weer. Nu worden er bijna wekelijks wel een paar van die jongens en meiden binnengehaald.” De derde man aan tafel had tot dusverre zijn mond gehouden, hij droeg een smetteloos wit zomerpak en een grote, amper licht doorlatende, zonnebril. “Ik heb destijds de belangen van een meisje behartigd dat ik net zag binnenkomen” verklaarde hij met enigszins krakende stem: “ze heet Teddy Scholten en won destijds het Eurovisie Songfestival, is dat niet iets”?”Ach hou toch op Lou, veel te middle of the road”, mompelde de DJ “Had ik Anouk maar hier, dat meisje heb ik nog geproduceerd toen ze net begon, da’s echt een grote”…
Hier werd hij echter ernstig om vermaand door Moondog, die vaststelde dat het niet gepast was om hier en nu te gaan speculeren over artiesten die nog op aarde rondliepen. “Ik vrees dat we dus toch weer in hetzelfde rijtje uitkomen als altijd de laatste jaren, op gitaar Jimi, op bas Jaco Pastorius, drums John Bonham en blazers gearrangeerd door Miles en Trane….en wie doen we op zang dit keer????”
“Michael Jackson natuurlijk” riepen de twee anderen:”Of Ramses, dat kan ook”, monkelde Lou. Moondog dacht diep na. Die Jackson kon wel wat, was redelijk kort geleden gearriveerd, maar was wel een vrij controversieel figuur. Anderzijds, dat was hij zelf ook geweest destijds. Het Payola schandaal was hem niet in de kouwe kleren gaan zitten. Maar toch, dat was alleen maar een geldkwestie geweest en die Michael, had hij nou wel of niet…..enfin, Ramses werd het zeker niet, zoveel was zeker. Jammer voor Lou, die had altijd al een voorliefde gehad voor crooners, met name Frank Sinatra….heeeee…..”Zeg Lou, hoe zou jij het vinden als we Sinatra eens een keer zouden neerzetten”? vroeg Moondog, maar zag direct dat dat een verkeerde vraag was.
De DJ aan de overkant van de tafel werd groen, geel, paars en nog veel meer kleuren welke ooit aan het spectrum waren toegevoegd.”NEEEEEE!!!!”zo brulde hij, “waarom dan niet meteen Karen Carpenter, Tobi Rix of bloody halve Milli Vannilli??? Wat mij betreft is dát dus een VETO!!!”
Even spookte de naam Bo Diddley nog over tafel met zijn straffe ritmes, maar uiteindelijk werden de drie het eens. “Tja”, zuchtte Moondog,” we komen ook ieder jaar weer uit op dezelfde naam, ik bel wel weer.” Hij pakte de hagelwitte telefoon die naast hem stond, draaide aan de slinger en vroeg de telefoniste hem door te verbinden met Dries van Kuijk. “Ach, hallo, kolonel”, sprak hij toen de verbinding tot stand kwam, “u weet denk ik wel waarvoor ik bel?” Hij luisterde en trok vervolgens wit weg: “Nee, ik begrijp het, ja, niks aan te doen, dag…kolonel.” Hij legde neer en sprak tot zijn kompanen: “Elvis heeft zojuist het Walhalla verlaten……hij is even aan het bijkomen van alle optredens die hij afgelopen week in Monnickendam moest doen…….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten