Wat is dat toch voor preoccupatie met gitaren, heren? Op de een of andere manier ontwaakt de oermens in een man bij het aanhoren van een fijne gitaarsolo. Ik vorm daarop geen uitzondering.
Alleen zul je mij nooit betrappen op een partijtje luchtgitaarspelen. Ik vind het nogal potsierlijk. Een volwassen vent die wat onduidelijke bewegingen rond de buikstreek maakt, denkend dat het allemaal heel wat is. Maar alla…ieder zijn meug. Van Joe Cocker is bekend dat hij tijdens het zingen “luchtpianospeelt”. Dat is dus de reden dat hij wat “spastisch” aandoet tijdens zijn optredens. Nou goed, zoals gezegd: not my cup of tea.
Maar toch weer een punt van overdenking: (ja waar maak je je al niet druk om) wat is dat toch met die gitaren? En dan bedoel ik niet het geneuzel dat op de gemiddelde jaren 80-fusion jazz-CD te horen is, want Earl Klugh werd juist weer meer door vrouwen aangeschaft, maar echt de van-dik-hout-zaagt-men-bomen-die-ik-als-stoere-vent-omhak-gitaren.
Is het dan toch, hoe Freudiaans, het feit dat de gitaar over het algemeen wordt gespeeld tegen de onderbuik? Of is het het geluid dat appelleert aan onze driften vanwege de lage ondertonen?
Waar is een muziektheoreticus als je hem nodig hebt?
En anderzijds, waarom zou je muziek zó ver willen ontleden en determineren, da’s toch maf ? Deze vraag stelde ik enige tijd geleden iemand die verklaarde dat hij studies had gelezen over dit onderwerp, waar tevens uitkwam dat de saxofoon meer iets voor vrouwen was en zeker niet voor mannen.
Ook hier weer: dit is niet geheel waar. Bij een optreden van Pharao Sanders op North Sea Jazz enige jaren geleden was de zaal meer dan evenredig gevuld met mannen. In de grote zaal, waar Candy Dulfer speelde, was juist de vrouwelijke helft der concertgangers oververtegenwoordigd. Tja, Candy Dulfer, ik kan nu heel schamper gaan doen, maar besef dus dat mijn gedeeltelijke aversie tegen haar voortkomt uit mijn liefde voor gitaarmuziek. Bovendien zou dat zeer onterecht zijn, want ze is een zeer verdienstelijk muzikante, wier Sax a gogo zelfs een persoonlijke favoriet van me was in 1993.
Kortom: ik kom er weer eens niet uit. Ik volsta dan ook met een overzicht van de beste gitaarsolo’s (mijn interpretatie) aller tijden: Ben Harper-Ground on down (live op Tibetan freedom concert), Prince – Let’s go crazy (ja, echt waar, wel de 12 inch-versie), David Bowie – Boys keep swinging. Die laatste is trouwens apart: het gaat hier om een solo van Robert Fripp. Die kwam op een middag de studio in, vroeg: “Wat moet ik spelen?”, waarop het antwoord was:”Weet je wat? Doe maar wat.”En dat deed hij, zonder de muziek te horen. Het gevolg is een solo die totaal vervreemd is van het nummer, maar er toch wonderwel bij past.
En nu ga ik iets heel ergs zeggen, trek het u niet teveel aan: Waarom geen solo van Jimmy Paige? Wel, stom genoeg houd ik niet erg van Led Zeppelin, ik heb het een paar keer geprobeerd, maar nee…en blues vind ik hier en daar wel aardig, maar langdurig kan het mij niet bekoren. Dus alle giganten: Robert Johnson, John Lee Hooker, Blind Lemon Jefferson etc. enz. , ik heb ze allemaal in huis, maar slechts voor educatieve doeleinden. Ben ik dus toch net zo gek als die gozer die alles wil verklaren…
Even een kleine correctie; de solo op Boys Keep Swinging is van Adrian Belew (check meteen Remain in Light van Talking Heads voor meer van zijn gave op 6 snaren) en het is Jimmy Page, niet Jimmy Paige!
BeantwoordenVerwijderenZo zie je maar weer, zo neem je iets over van een ander zonder check en prompt klopt het niet...zo zijn veel religieuze boeken ook ontstaan, zullen we maar zeggen, dus ik ben in goed gezelschap :-)
BeantwoordenVerwijderen't Is in ieder geval in de familie, beiden waren ooit lid (of zijn dat nog) van King Crimson...