Afgelopen zomer was ik op Iona, klein eilandje voor de Schotse westkust dat wordt gezien als de bakermat van het Christendom in West-Europa.
Op een zonovergoten dag bevond ik mij op het spierwitte strand, vrijwel alleen, dat kan daar nog. De zee was rustig, de eilanden in de verte goed zichtbaar en mijn gemoed “at ease”.
Niets wees er op dat dit strand ruim 1000 jaar geleden de plek was geweest waar de monniken uit het klooster van St. Columba bloedig werden afgeslacht door binnenvallende vikingen, gelukkig maar, ik houd van wat rust op het strand.
Daar zittend kwelde mij echter één vraag: die ochtend had ik in de winkel gestaan van het “Iona Community Center”, een oecumenische organisatie die zich daar bevindt en waar men kan vertoeven, doch dit terzijde. In die winkel lag een flink aantal CD’s. Omdat ik al ruim een week zonder muziek had doorgebracht, in mijn geval een beproeving, was ik meer dan geïnteresseerd.
Nu mag ik zeggen dat ik inmiddels redelijk wat artiesten ken, doch hier lag er geen één bij die me wat zei. Toen besefte ik dat dat eigenlijk altijd al zo geweest is, religieus getinte popmuziek maakt zelden de overstap naar zogenaamde contemporary Music, behoudens wat spiritualzangers als Mahalia Jackson.
Vreemd eigenlijk. Aan de muziek ligt het vaak niet meer. Ja, eind jaren 80, begin jaren 90 luisterde ik heel soms naar de EO en was wel duidelijk waar het aan schortte. Vaak draaide men daar Amerikaanse sterren als Amy Grant, Michael W. Smith en Ralph van Maanen die zowel muzikaal als productioneel behoorlijk gedateerd klonken.
Hun fans gingen vaak ook meer voor de teksten en daar kon ik, als muziek-, doch niet als tekstliefhebber, helemaal niets mee.
Er was overigens één belangrijke uitzondering: Van Morrison maakte in1989 het geweldige album “Avalon Sunset”. Nu was, en is, Van natuurlijk wel afkomstig vanuit de “gewone” popmuziek, maar toch: hij bewees dat het wél kon. Bob Dylan trouwens ook, maar zijn fans begonnen wel wat te morren zo langzamerhand. Logisch, ook hij moet het meer van zijn teksten hebben en voor overtuigd atheïsten was er op dat gebied aan Dylan geen eer te behalen. Muzikaal waren zijn jaren 80 trouwens ook niet bar, een euvel waar meer dino’s last van hadden in die tijd.
Begrijp me overigens niet verkeerd, andersom was er ook geen sprake van een crossover. Al in de jaren 50 sprak de zwarte gemeenschap in Amerika er schande van dat mensen als Sam Cooke en Ray Charles gospels gebruikten als basis voor popsongs. Eerstgenoemde werd er zelfs voor uit de “Soul Stirrers” gezet, een erg populaire gospelgroep waar hij de leadzanger van was.
Maar ook de gemiddelde EO-jongerendag-bezoeker liet zijn, of haar, gezicht niet zien op Pinkpop. Stel je voor dat je in aanraking kwam met metal, waarvan bekend was dat, als je het achterstevoren draaide, er verborgen boodschappen tevoorschijn kwamen.
Nu heb ik Metallica live nooit achterstevoren horen spelen, misschien zouden ze dat trouwens eens moeten doen, zou een stuk beter klinken.
Wat ik maar wil zeggen is: Ik ben onlangs begonnen mijn verzameling religieus getinte muziek uit te breiden, niet zozeer uit overtuiging, doch meer om te constateren dat ook hier pareltjes tussen zitten. Band als Iona en Eden’s Bridge (Keltische folkpop) en Adrian Snell, zeg maar de Alan Parsons van de relipop, maken zeer verteerbare muziek. Voor wie het horen wil……
Geen opmerkingen:
Een reactie posten