Soms moet een mens er even helemaal uit.
Afgelopen zomer was ik in Schotland, waar ik, alleen, 2 weken heb gefietst. Zónder muziek. Dat laatste was wel wat drastisch, maar droeg wel bij aan wat helderder overpeinzingen.
Het schijnt dat je rond je 40e (ik ben 43) op een punt komt dat je je bewust wordt van je sterfelijkheid. Nu maak ik me op dat punt volstrekt geen zorgen, maar ik had toch enige retrospectieve neigingen.
Dwalend door mijn herinneringen kwam ik bij mijn jeugddromen. Ik wilde:
1) Een platenzaak beginnen.
2) Werken bij een platenmaatschappij.
3) Zelf muziek uitbrengen.
4) Miljonair worden.
Wel, 3 van de 4 zijn gelukt en de 4e zie ik het nut niet langer van in. Een score die weinigen gegeven is, vermoed ik.
En toen dacht ik: Zou dit nu ook gelden voor popartiesten? In eerste instantie wel, waarschijnlijk. Maar wat als “het”niet meer lukt? Ga er maar aan staan: je bent rond de 20, verkoopt miljoenen platen en ineens is het over en wil niemand je meer. Een cliché?
Ik heb het van nabij meegemaakt en geloof me, het zijn zeer sterke schouders die de weelde van succes kunnen dragen. Voorbeelden?
Kurt Cobain, kon de druk tot presteren niet aan, pleegde zelfmoord (waren we hem in 1994, het startjaar van MCA Nederland, trouwens erg dankbaar voor, alle verkooptargets werden gehaald). Rob Pilatus, Milli Vanilli, u weet wel, gleed af in drugs en is inmiddels ook niet meer. En wat te denken van alle “beroemde”drugsdoden: Janis Joplin, Sid Vicious, John Coltrane, stuk voor stuk jonge mensen die er écht niet mee konden omgaan. Tragisch…en bovendien onnodig. Vaak wordt hen aan alle kanten alleen maar verteld hoe geweldig ze zijn. Niemand die hen begeleidt en af en toe even terug op aarde duwt. Kan er geen school voor managers komen die dit in het pakket opneemt? Rockacademie, doe je plicht!
Overigens hoeft niet alleen succes tot drama’s te leiden. Juist het gebrek hieraan kan ook een probleem zijn. Nederland, en de wereld, is gevuld met would-be muzikanten die erg graag meer hadden gewild en op hun 40e/50e meer studio-apparatuur bezitten dan Wisseloord (nou ja, bij wijze van spreken). Sommigen daarvan trekken de stoute schoenen aan, maken in eigen beheer een CD die ze verkopen tijdens hun optredens in de omringende dorpscafés en blijven zitten met 400 onverkochte albums.
Maar, ook voor hen is er soelaas: dit overkwam destijds vele psychedelische bands in de periode 1966 – 1972 en ziedaar, 40 jaar later zijn hun platen 150 Euro of meer waard. Alleen jammer dat ze ze ergens in de jaren 80 allemaal weggegooid hadden.
En mag ik u voorstellen aan Nick Drake, een jonge jongen die via via een platencontract bij Island in de wacht sleepte, vervolgens 3 prachtige platen maakte die niemand wou hebben. Dit kwam deels ook omdat hij vrijwel niet durfde op te treden en uiteindelijk ging hij ten onder aan de anti-depressiva, nog geen 30 jaar oud.
Eind jaren 80 werd hij echter herontdekt en geldt nu als een absoluut icoon van de Britse folk uit begin jaren 70. Als u dus ooit eens een absolute mijmerplaat zoekt om uw leven te overdenken….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten