Valt het u ook op dat er de laatste jaren erg weinig
voetbalplaten worden gemaakt? In een ver verleden verraste Andre Hazes ons nog wel eens met één
van zijn Prisma-liederen, maar Andre is inmiddels niet meer en eigenlijk het
Nederlandse voetbal ook niet. De kwaliteit kan ik niet echt beoordelen, ik
kijk nooit, maar zowel op de laatste kampioenschappen als op de Olympische
Spelen speelde het Nederlandse team geen rol van betekenis, voor zover ik weet.
Gelukkig is daar het wielrennen. Ook op dat punt kennen
we geen echte toppers, goed, Robert Gesink doet aardig mee in de subtop, maar
onze “eigen” Rabo-ploeg blijkt toch wel verantwoordelijk te zijn geweest voor
een hoop toursuccessen, met name voor de farmaceutische industrie.
Maar grappig genoeg spreekt die sport meer tot de
verbeelding der kunstenaars dan het edele balspel op het gras. Het zal wellicht
te maken hebben met de heroïek van het gevecht. Eén persoon, de fiets en de strijd met de elementen. De Ierse
zanger/dichter Luka Bloom wist het in zijn nummer “The Ride” goed te
verwoorden: “The Bike. The Road. And Me”. En meer is daar ook niet.
Het aantal platen dat over deze heroïsche strijd gaat is
echter legio. Genoemde Luka Bloom maakte destijds al het album “Acoustic
Motorbike”, akoestische motorfiets, een briljante vinding naar mijn idee. Maar
ook in Nederland zijn al diverse platen over fietsen gemaakt. En het kan aan
mij liggen, maar de kwaliteit hiervan was vrijwel altijd fors hoger dan die van
de platen over voetbal. Laatstgenoemden kwamen meestal niet verder dan een
eenvoudig mee te lallen refrein als “Ajax is kampioen, Ajax blijft kampioen”,
“Rettekettetteketet AAAAAA Zet” of “Feyenoord , Feyenoord” (uitgevoerd door
“Het Legioentje”). Of PSV ook ooit een kampioensplaat heeft gemaakt weet ik
trouwens niet, maar die heeft het in ieder geval nooit geschopt tot een
hitnotering boven de rivieren. Zal wel te maken hebben met de Randstedelijke
kift, die bepaalt dat iedere club kampioen mag worden, zolang deze maar uit
Holland is.
Maar goed. Kwalitatief goede fietsplaten zijn onder meer
het befaamde “Jimmy” van Boudewijn de Groot en natuurlijk “Op Fietse” van Skik.
En natuurlijk het in dit stuk al eerder genoemde album “Sporthuis Hubertus”:
een album dat geheel als ode is bedoeld aan de fietssport en naar ik meen
geïnitieerd werd door singer/songwriter Jan Willem Roy.
Wellicht is een verklaring voor het ontbreken van teksten
die men kan meelallen hier het feit dat men na afloop van het concert nog naar huis moet rijden. En uit eigen
ervaring weet ik dat straalbezopen op een fiets zitten niet handig is. Dat doe
je maar één keer. Tenminste…ik wel, maar dat is weer een ander verhaal.
Andersom is het trouwens ook zo dat muziek draaien
tijdens voetbalwedstrijden niet handig is. Daardoor kunnen namelijk de
spreekkoren en scheldpartijen op de scheids worden overstemd en dat is niet
wenselijk. Tijdens fietstochten echter kan het draaien van muziek heilzaam
zijn. Ooit reed ik met windkracht 6 tegen over de Afsluitdijk, een martelgang,
maar gelukkig had ik wel muziek bij me. Nee, niet in mijn oren, ik heb de pest
aan die kleine dopjes die je gehoorgang onherstelbaar beschadigen. Nee, ik had
fietstassen achterop en had in mijn Discman (zoek die maar op op Google) een
plugje waarop 2 boxjes aangesloten waren, één in de ene tas, de ander in de
andere.
Zo had ik ondanks de tegenwind een pittige rijdende
stereo-installatie en met ELO’s Eldorado op de boxen had ik in ieder geval geen
geestelijke last van de tegenwind. Wellicht dat er daarom geen goeie
voetbalplaten zijn. Voetballers hebben immers geen fietstassen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten