Zoals u wellicht weet bevind ik mij, met name in het
voorjaar, nog wel eens op een fiets. Ik
vind met name onze omgeving nog altijd één der mooiste van Nederland.
Natuurlijk komt het doordat hier eens mijn wieg stond, maar ook doordat er
sinds mijn vroegste jaren veel ten goede is veranderd in ons mooie landschap.
Zo kan ik me niet
herinneren dat er vroeger van die mooie rietkragen en laag geboomte tussen de
weilanden stonden. Alles was toen veel meer aangeharkt en georganiseerd dan nu.
Vermoedelijk een overblijfsel uit de tijd vlak na de tweede wereldoorlog, toen
men de wederopbouw van ons land zeer voortvarend ter hand nam en alles wat
enigszins vervallen overkwam elimineerde uit landschap en binnensteden. Het
heden ten dage zeer pittoreske centrum van Purmerend herinnert ons nog met
pijnlijke precisie aan die tijd.
Rijdend op mijn fiets stel ik me voor dat de omgeving er
veel langer geleden ongeveer net zo moet hebben uitgezien, niet alle
grasgronden keurig in het gelid en niet alle sloten zich houdend aan hun
gemiddelde afwijking van het NAP. Het asfalt dat zich al zoemend onder mijn wielen
ontvouwt neem ik daarbij dan maar op de koop toe.
En zo rijd ik daar dus, de wind door mijn hoofd en haren
blazend en toegejuicht door alle weidevogels met, als ik geluk heb, zelfs de
goedkeuring van de koningin van het grasland, de leeuwerik. Diverse malen is
mij al gevraagd of ik op deze tochten niet de behoefte voel om muziek bij me te
hebben. Een I-pod, I-pad, I-phone of ander gereedschap waar je je oren mee naar
de galemiezen helpt. Welnee!!! is dan altijd mijn stellige antwoord. Alleen al
in mijn hoofd bevindt zich een harde schijf met zo’n 20 miljoen stukken muziek,
daarmee de concurrentie met een online muziekdienst als Spotify meewarig glimlachend
afschuddend. Zelfs de advertenties zitten er tussen, van 1975 tot en met heden.
Dit schrijvend komen bijvoorbeeld de veerpont van Drs. P
me voor de imaginaire oren en direct erachteraan het Britse soulbandje
Imagination met “Body Talk” hun net-niet top 10 hit uit de zomer van 1981. Waarna
de gehele zomer van datzelfde jaar zich ontvouwt met onder anderen “The
Caribbean Disco Show” van Lobo en “One day in your life” van Michael Jackson,
welke respectievelijk op de nummers 14 en 16 binnenkwamen in week 28 van dat
jaar. Het was trouwens tevens het jaar dat de Paus werd neergeschoten en een
week later Bob Marley stierf. Enfin…zo’n harddisk zit dus onwrikbaar in mijn
hoofd verankert, soms een tikje vermoeiend, maar meestal een bron van oneindige
muzikale belevenissen. Dus nee, daar heb ik geen apparaat voor nodig dat in
China onder slechte arbeidsomstandigheden is vervaardigd.
Bovendien, soms ontspan ik me juist een stuk beter als
die Ei-pod in mijn hoofd een tijdje zwijgt. Ik laat dan het voorjaar, de
geluiden van verre tractoren en de er aan gekoppelde machinerieën en, dichterbij,
de geluiden der grutto’s, kieviten en scholeksters tot mij komen en zichzelf
verdringen in één der mooiste symfonieën die zich heel soms in mijn hoofd
nestelen. Vreemd genoeg kan ik deze echter niet vasthouden, waardoor ik het dus
iedere keer zelf moet opzoeken op mijn fiets. En dit dan horend wetend dat ik
gelijk heb: de muziek van de natuur, daar kan echt geen elektronisch geluid
tegenop….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten