THE KING

In een land ver hier vandaan leefde eens een koning.

Nee, hij droeg geen kroon, hij had slechts een paar mooie schoenen en een spijkerbroek, maar iedereen noemde hem een koning. Deze titel kreeg hij niet zomaar. Hij had hem verdiend omdat hij als eerste wereldberoemd werd met iets waar vooral veel jongeren destijds hun identiteit aan konden ophangen. In die zin bond hij wereldwijd mensen, die eigenlijk niets met elkaar te maken hadden, aan elkaar.

Hij zelf was zich er in eerste instantie niet eens van bewust wat de uitwerking van zijn persoonlijkheid was op mensen die hij niet kende. In die tijd had je nog geen Twitter, Facebook, Hyves, Myspace of Linkedin, dus de wereld was nog heel klein.

Gaandeweg werd hem echter steeds meer duidelijk dat hij koning was en dat de mensen steeds grootsere daden van hem verwachtten. En omdat hij nog een jonge man was, vormde deze wetenschap een steeds grotere schaduw op zijn doen en laten. Zoals veel jonge mannen voor en na hem in zijn positie ging hij zich steeds meer voorstellen dat hij de machtigste persoon ter wereld was, boven alle anderen verheven.

Maar net al die andere jonge mannen voor en na hem werd hem al gauw duidelijk dat hij ook maar een gewone jonge man was, door het lot begiftigd met een buitengewoon talent, en verder????

Enfin…u weet hoe het afliep…

Elvis was gedurende zijn laatste jaren geen gelukkig mens. Helaas heeft hij niet lang genoeg mogen leven om zijn rust weer te vinden.

Maar wat ik zo wonderlijk vind is dat niemand ooit lering heeft getrokken uit zijn verhaal. Keer op keer zijn er jonge artiesten geweest, ook uit Nederland, die grote hoogten bereikten. Omdat echter niemand om hen heen het kind in hen durfde te temmen, werden hun gedragingen steeds meer irrationeel. Hierbij zijn zelfs al meerdere dodelijke slachtoffers gevallen.

Hoe houd je een kunstenaar met zijn of haar benen op de grond? Tja, ga er maar aan staan. Het zijn volwassen mensen, je kunt ze nogal moeilijk onder curatele zetten. En toch…..

Er zijn ook verhalen van managers die “hun” artiesten zakgeld gaven. Brian Epstein, manager van The Beatles was hier een goed voorbeeld van. Of zijn bedoelingen zuiver waren….we zullen het wellicht nooit weten, daar hij overleed voor er echte conflicten ontstonden.

Maar een veel strakkere begeleiding, met een goed Nederlands woord ook wel “coaching” genoemd, zou geen kwaad kunnen.

Momenteel leven we in een tijd, net als eind jaren 50, dat de ene nietszeggende “ster” de volgende opvolgt. TV-programma’s vol met middelmatig talent worden over ons uitgekotst en iedere serie ervan herbergt nieuwe idolen.

Het is nog tot daaraan toe dat zij vervolgens met hun verschijning de diverse hitlijsten bevolken, maar vervolgens zien we deze zelfde nimbo’s in diverse programma’s die draaien om “bekende Nederlanders”.  Nee. Ik kijk hier niet naar, maar vind het geen gezonde ontwikkeling.

Hier wordt een aantal jonge mensen en met hen alle overige jonge mensen van Nederland een toekomst voorgespiegeld als zouden zij de nieuwe Messias in muziekland zijn….Heel even maar, ongeveer 4 maanden, mogen ze daar ook zelf in geloven.

En daarna volgt onverbiddelijk de teloorgang, het hoogste podium wordt inmiddels ingenomen door de volgende lichting en de idolen van gisteren resteert aan koninklijks nog slechts een plaats in de aanbiedingenbak van een kind op Koninginnedag.

En zelfs dat wordt dus straks Koningsdag. Toch nog gerechtigheid voor Elvis…