WONDERKIND

Op de snelweg. Het raam open. Uiteraard een CD op. Hard. Natasha Atlas. Niet zozeer omdat ik haar zo fantastisch vind maar meer omdat ik hoop de enige Hollander te zijn die haar hard draait terwijl hij zijn raam open heeft op de snelweg. Ik weet het: beetje kinderachtig.

En zo doorkruis ik het land langs ’s Heerenwegen en ’s Hertogenbosch, zoekend naar een mooie plek waar ik mijn muziek kan uitstallen en aardige mensen kan ontmoeten. Want dat zijn het.

Allemaal aardige mensen, die muziekliefhebbers. Sommigen lang van stof, uitweidend over lang gezochte albums van Jan Akkerman en Vitesse en hun voorliefde voor Nietsche voor het slapengaan.

Anderen op zoek naar die ene niet meer verkrijgbare plaat, maar dan wel voor luttele euro’s want, zo betogen zij luidkeels aan een ieder die het niet horen wil: Met de euro zijn we destijds allemaal belazerd.

Ook zijn er diegenen die hardnekkig blijven beweren dat alle goede popmuziek is gemaakt tussen 1966 en 1972. Tja, Chris Andrews, Middle of the Road, Tom & Dick, de Heikrekels…..maar goed, ik laat ze in hun wanen en knik goedmoedig.

Ik hoor dit alles dus aan, denk er het mijne van, plaats hier en daar een plaagstoot en houd van ze, al die muziekliefhebbenden.

Maar soms word ik getroffen door een onverwachte ontmoeting. Een jongetje, amper boven de kraam uitkomend, jaar of 7, dat vraagt waar Jimi Hendrix staat. Ik kijk hem in zijn donkere ogen, enigszins vertederd, en troon hem mee naar het vakje. Zal hij wel van zijn opa gehoord hebben….

Hij neemt de geboden waren door en kijkt me aan met een vragende blik. “Zoek je nog iets anders?” vraag ik.  “Nou, deze heb ik allemaal al”, repliceert de net-niet-meer-kleuter. “Heeft u misschien ook iets van Stevie Ray Vaughan?”

Enigszins van mijn stuk gebracht neem ik hem mee, een stuk verder, de letter V. “Maarreh….hoe ken jij Stevie Ray Vaughan???” vraag ik hem. Een jochie van die leeftijd, net Piet Piraat ontgroeid, mag zich bezighouden met Kinderen voor Kinderen, misschien zelfs Elvis als hij muziekbewuste ouders heeft, maar niet een al 20 jaar dode grootheid op bluesgebied die alleen onder liefhebbers een redelijke status heeft….dat is tegen-natuurlijk, wil ik haast denken…

Naast hem duikt zijn vader op, een meneer in een mooie lange leren jas, die, ik kan niet anders zeggen, terecht trots naar zijn zoon kijkt en zegt: “Ja, hij heeft net een paar muziekboeken gekregen waar nummers van Stevie Ray Vaughan in staan en hij probeert die zelf te spelen op zijn gitaar.”

Ja…..natuurlijk, dat kan gebeuren, andere kinderen zijn nog bezig voor hun zwemvaardigheid B, maar deze soleert al als ware hij Jeff Buckley himself. Enfin, die had ook zijn B niet…

Uiteindelijk verkoop ik hem “Texas Flood” en ik kan toch niet nalaten te denken: “Gelukkig, dit album heeft echt iedereen al, maar hij had hem dus nog niet!”

Als ik aan het eind van de dag de boel weer in de auto opstapel zie ik het jochie met een flinke stapel platen en CD’s van het plein af lopen. Gelukkig draagt zijn vader zijn tassen.  Want hoe graag hij ook heel snel een grote wil worden, hij heeft nu nog even heel veel hulp nodig om al die wonder-verwachtingen in goede banen te leiden.

Ik hoop maar dat hij een sterke vader heeft.