De psyche van een verhalenverteller zit soms vreemd en zelfs enigszins vermoeiend in elkaar. Zo kan zijn fantasie ineens beroerd worden door een ogenschijnlijk willekeurige indruk en op hol slaan.
De verhalen die dan ontstaan zijn soms hilarisch, soms droef tragisch en soms….enfin, het is een aardige bron van vermaak en op zijn minst houdt het je van de straat.
Zo stiet ik afgelopen week ineens op een foto van Michel Fugain. Deze meneer beleefde zijn 15 minuten roem lang geleden, aan het begin en in het midden van de jaren 70 van de vorige eeuw.
Eigenlijk kende ik hem alleen nog maar van het vrolijke liedje “Ring-et-ding”, gravend in mijn geheugen zie ik een vrolijke baardaap met een bonten kraagje rond zijn schouders (het kunnen ook veren geweest zijn) en een heleboel hippe Franse vogels die het koortje vormden, de ene nog zwieriger gekleed dan de ander. De enige reden dat het voor mij niet echt een meezinger was, behalve wellicht fonetisch, was dat ik destijds het Frans nog minder machtig was dan tegenwoordig.
Eigenlijk was ik de man al volledig vergeten, ware het niet dat ik vorig jaar een hele mooie versie hoorde van “La Belle Histoire”, uitgevoerd door Gerard-Jan Alderliefste. Ik wist echter dat dit niet het origineel was, er was ooit, in de tijd dat ik nog in korte broek liep, een mooie “echte” Franse versie geweest. YouTube is geduldig en na enige rake meppen op mijn toetsenbord kwam dus meneer Fugain bovenborrelen.
En toen gebeurde het: ineens gingen er laatjes open in mijn geheugen waar dus het tafereel met l’oiseaux zoals hierboven beschreven uit tevoorschijn kwam. Tevens draaide ik een oude opname waar hij het nummer zelf uitvoerde tijdens een Franse TV-show in 1972 of 1973. En voorts zag ik een foto van de man die hij nu is. En het trof mij diep….de ooit zo mooi-ogige, frisse jongeling, ogen om in weg te dromen en zelfs de donkere baard kloppend bij zijn gelaat was een oude man geworden, de ogen, ooit vol levenslust de liefde voor het leven bezingend, waren bijkans uitgedoofd.
Hier stond een man getekend door het leven. En ik hoorde hem die prachtige tekst zingen, het maar half verstaand (want zo goed is mijn Frans nog steeds niet) maar tussen de regels gewag makend van alle beloften die aan de jeugdigen zijn voorbehouden. Beloften van liefde, van vogels, van mooie dingen, van natuur, kortom: de belofte dat het leven nog moet beginnen en alleen maar goeds zal brengen.
En daar was hij, 40 jaar later, de belofte voorbij, de toekomst achter hem, wie kon hem nog helpen zijn liefde, zijn leven en zijn lusten terug te krijgen???
Op zulke momenten zit ik even heel stil en denk…..
Ik zet een kop thee, overweeg wat ik met deze wetenschap moet en…schrijf. En terwijl ik dit schrijf weet ik dat de man weliswaar veel verder is, een hoop tegenslagen heeft gekend, zijn jongste dochter verloren is, maar hij leeft!
Enkele jaren geleden maakte hij, voor het eerst in bijna 20 jaar, weer een album en zelfs nu nog treedt hij regelmatig op, zowel binnen als buiten Frankrijk. Inmiddels 71 jaar is hij, gelukkig, mijn fantasie dus ontstegen en is nog altijd één der beste chansonniers die Frankrijk in de 20e, en ja, ook de 21e eeuw heeft voorgebracht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten