Nog altijd één der mooiste Nederlandstalige tekstvondsten
ooit staat op naam van NUHR (Niet Uit Het Raam). Wat mij betreft passend in het
rijtje “Als je bij me weggaat, mag ik dan met je mee” (Herman & ik) en
“Zelfs je naam is mooier dan die van iedereen die dezelfde naam heeft” (Henk
Westbroek). Al deze platen zijn uit begin jaren 90 en vormen “de soundtrack”
van mijn eerste werkjaren.
Hoe de tekst van NUHR verder gaat ben ik even kwijt, ik
zou de single weer eens moeten opzoeken op Youtube, Spotify of simpelweg mijn
CD-kast, waar hij ook nog ergens zwerft. En waarom deze afgelopen week ineens
zich in mijn hoofd nestelde weet ik ook niet, misschien zelfs via een droom.
Ik ben één van de vele mensen die zich hun dromen vrijwel
nooit kunnen herinneren als ze wakker worden. Alleen soms flarden, gevoelens en
ja, ook melodieën. In het verleden heb ik zelfs muziek gecomponeerd tijdens
dromen, maar ik kon er helaas niets mee, want ik kan geen noten lezen en dus
ook niet noteren. Paul McCartney kan dat wel en dus wist hij de volgende
ochtend het nummer “Scrambled Eggs” op papier te zetten, later veranderd in “Yesterday”.
Tja, wie weet hoeveel miljoenen ik dus ben misgelopen.
Ook kan ik me euforische dromen herinneren, met name in
mijn studententijd, waarin ik in een stoffig platenzaakje ineens een bak
aantrof met de meest geweldige zeldzame en dus onbetaalbare titels voor 2
gulden per stuk. De natte droom van iedere muziekverzamelaar.
Altijd was ik dan weer teleurgesteld als ik wakker werd.
Overigens ben ik ook wel eens opgelucht wakker geworden.
Dan was ik er heilig van overtuigd dat ik mijn diploma HEAO niet gehaald had en
dus weer een jaar de boel moest overdoen. Die droom bleef trouwens aanhouden
tot 6 jaar na het behalen van dat diploma, erg frustrerend.
Er zijn echter twee dromen die ik me wel herinner, maar
die ik al jaren niet meer heb. Beiden waren bevreemdend, hallucinair haast
zelfs. In de ene hoorde ik mensen om me heen praten en ik wist zeker dat ze een
mij bekende taal spraken. Maar hoe ik ook mijn best deed, ik kon geen woord
verstaan van wat ze zeiden. Toch wist ik dat alles vertrouwd was. En in de
andere bevond ik me onder water en zweefde zonder boven te komen. Maar het
vreemde was: ik kon gewoon ademen onder water, had totaal geen moeite met mijn
adem inhouden in ieder geval. Ook dit was vreemd en toch weer gewoon.
Mijn theorie hierover is inmiddels dat het twee weergaves
waren van mijn allervroegste tijd hier op aarde. In de laatste bevond ik me
wellicht nog in de baarmoeder en in de eerste hoorde ik als baby de stemmen,
herkende de taal als vertrouwd, maar had nog geen begrip van de gehoorde
klanken. Enfin, als u een psycholoog weet die hier een theorie over heeft, houd
ik me aanbevolen…..
Het zou derhalve betekenen dat de mens wel degelijk in
staat is tot het opslaan van zijn vroegste herinneringen. De mijne zijn,
gelukkig, behoorlijk goed. Jarenlang had ik trouwens een melodie in mijn hoofd
die soms opdook en waarvan ik wist dat die afkomstig was uit een hele vroege
tijd van mijn bewustzijn. Het was een spannend stuk muziek, althans, het was
duidelijk bedoeld om de luisteraar te intrigeren
Pas vele jaren later, terwijl ik een film keek, hoorde ik
ineens het stuk muziek. Het betrof de soundtrack van “The Good, The bad &
The Ugly”, welke bij navorsing inderdaad een hit bleek te zijn geweest rond de
tijd dat ik anderhalf was.
En zo heeft ook mijn vroegste jeugd dus inmiddels een
soundtrack gekregen.
Ik ben heel benieuwd naar de sequel….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten