In 1959 schreef het briljante componistenduo Rodgers & Hammerstein de
Soundtrack voor de musical die later ook de film “The Sound Of Music” zou
worden. Deze musical zou een minstens zo
grote impact hebben op de ontwikkeling van de pop en rockmuziek als het werk
van The Beatles, Rolling Stones en Elvis.
Zo, nu heb ik uw aandacht denk ik. En ga toch maar na:
indien je opgegroeid bent voor 1980, hoe groot is dan de kans dat je eerste
favoriete muziek niet “Strawberry Fields
Forever” was, maar eerder “My favorite
things?” Waarom? Een simpele reden: erg veel ouders van toen hadden de
soundtrack van de film aangeschaft in die roaring sixties en draaiden deze nog
steeds. En de nummers ervan zaten qua melodielijnen zo verduiveld knap in
elkaar! Het was alsof de muziek al heel lang had bestaan op het moment dat de
heren het opschreven. Het lag daar gewoon op een plank in hun hersenen te
wachten tot het gepakt werd en op papier gezet.
Ik ben daar eigenlijk altijd een beetje jaloers op, zo’n
componist die ogenschijnlijk simpele melodieën uit zijn mouw schudt die
vervolgens, juist doordat ze zo voor de hand liggend klinken, in eerste
instantie verguisd worden door iedereen die beweert iets van “de betere muziek”
te weten.
Ook Disney-films bezitten vaak filmscores die bedrieglijk
simpel in elkaar zitten. Mooiste voorbeeld hiervan is natuurlijk de film
Sneeuwwitje waaruit het kinderdeuntje “Someday my Prince will come” voortkwam.
Alleen…het bleef wel verdomd lang hangen…..zodanig dat Patricia Paay er in 1977
nog een grote hit mee scoorde. “Ja, logisch”, hoor ik u denken: “zo’n
tienersterretje kan daar altijd wel wat mee.”
Alleen was jazztrompettist Miles Davis haar al een aantal jaren
voorgegaan in zijn bewerking. Hetzelfde gebeurde dus ook met dit “My Favorite
Things”. In 1961 werd het al opnieuw bewerkt door een jazzmusicus die op dat
moment op het hoogtepunt van zijn roem stond: John Coltrane, op dat moment nog
bandgenoot en saxofonist in de band van diezelfde Miles Davis.
Nog steeds wordt Coltrane beschouwd als één van de
grootste muzikale genieën van de 20e eeuw en het is dan ook erg
jammer dat hij op 17 juli 1967 reeds overleed, hij was 40. Gezien de
voortvarendheid waarmee zijn voormalig compaan Miles Davis de muziek verder
ontwikkelde blijf ik benieuwd wat er gebeurd zou zijn als……maar goed, hoe dan
ook: zijn versie van “My Favoriete Things” is nog altijd een classic en staat
ook vandaag nog steeds als een huis!
De soundtrack van de film “The Sound Of Music” werd
uiteindelijk de bestverkochte LP (voor de jongeren: MP3 geperst op kunststof
die op een onhandig apparaat gelegd moest worden en om de haverklap
beschadigde) van de jaren 60. En vormt dus nog altijd voor velen ook de
soundtrack van hun jeugd, samen met de blokjes kaas met een zilveruitje en
vakanties in de Volkswagen Kever met imperial op het dak.
Aldus hebben die geweldige, rebelse en muzikaal
vernieuwende jaren 60 dus uiteindelijk iets voortgebracht dat verder ging dan de
inmiddels enigszins gedateerd klinkende muziek van Beatles, Stones en andere
grootheden. Namelijk een ogenschijnlijk kinderlijk melodietje dat in je hoofd
nestelt, er niet meer uit wil en dankzij mediums als “YouTube”, of een gewoon
lekkere ouderwetse CD, keer op keer beluisterd kan en mag worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten