Voor een heleboel mensen is deze periode de moeilijkste tijd van het jaar. Ze beseffen dat ook dit jaar weer op zijn einde loopt, beschouwen dus andermaal hun leven en zien, in sommige gevallen, wie hen allemaal ontvallen zijn en welke dromen aan diggelen zijn gevallen.
Kortom: een opeenhoping van alle opgedane ellende, op de één of andere manier lukt het weinigen de lichtpunten van het afgelopen jaar te bekijken. Iedereen die je hoort heeft het over: “Als het eerst maar eens nieuw jaar is, dan…..”.
Het feit dat er op de radio aanhoudend op ons schuldgevoel wordt ingebeukt met jingles als “de mooiste tijd van het jaaaaaaaaaaaaaar,”gelardeerd met de veel te zoet aangezette klanken van Trijntje Oosterhuis en/of Phil Collins helpt ook niet mee aan het neerzetten van een wat positiever gevoel. Nee, we móeten ons collectief warm, fijn en mooi voelen, anders horen we er niet bij…
Wat een ellende….
Ik zelf heb een eigen routine ontwikkeld om deze periode door te komen en moet zeggen dat deze erg goed werkt voor mij. Zodra we op 6 december Klaas en Piet hebben uitgezwaaid trek ik de kasten open met al mijn “speciale” CD’s en gaat de Kerstversiering de zolder af.
Deze speciale CD’s zijn nog een overblijfsel van een bevlieging van me van een aantal jaren terug.
U moet het namelijk zo zien: Al vele jaren geleden had ik de top 40 wel gezien. Vervolgens breidde mijn kennis van de moderne popmuziek zich vrij snel uit, maar wel per genre. Het begon allemaal met obscure disco en soul begin jaren 80, geïnitieerd door zenders als WAPS en Decibel (welke laatste overigens weer te beluisteren is via internet: www.radiodecibel.nl)
Vervolgens via de postpunk en new wave-resten naar wat meer wereldmuziek, waarna mijn jaren 90 aantraden en toen was het hek los: house, techno, gabber, hip-hop, jazz (zowel cool als free), postrock, psychedelica, metal, countryrock, folk om tot slot te belanden bij de dino’s van de “progressive” rock. Ach ja, in eerste instantie vooruit en vervolgens weer achteruit geëvolueerd dus…
Maar tussen al dit geweld door had ik ook een kortstondige periode van liefde voor bigbands en vocalisten uit de jaren 30, 40 en 50…Mensen als Frank Sinatra en Nat King Cole, maar zeker ook Frankie Laine en Vaughn Monroe (zijn “that lucky old sun” vind ik nog altijd meesterlijk!). En om met een oude maatschappij van verzamelelpees te spreken: “en vele anderen”.
En dat zijn nu juist precies de mensen die rond deze tijd qua muzikale beleving het beste passen. Niet perse met hun kersthits, maar toch wel mensen als Peggy Lee, Eddie Fisher, The Four Aces, The Mills brothers en The Inkspots (hallo, bent u daar nog?)
Ik weet hier regelmatig mijn ouders en schoonouders mee te verbazen en heb ook al regelmatig mijn oudere collega’s bij de lokale omroep in Landsmeer verrast met nummers die ze al 60 jaar niet meer gehoord hadden.
Goed, verdere exotica zijn nog mijn verzameling cabaret en Nederlands van voor de oorlog (en ouder) en een kleine hoeveelheid folk van 1891 tot 1927 uit Amerika, maar dat leent zich, vooral ook vanwege de magere geluidskwaliteit, minder voor deze dagen.
Dus, als u me wilt vergeven, ga ik mij nu wederom onderdompelen in een heerlijk bad warme violen.
Fijne feestdagen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten