Artiesten, een vreemd slag.
Ooit, lang geleden, zijn zij, net als ieder kind, hun
ouders heel veel belovend, hun eerste dag naar school gegaan. Afhankelijk van
de leeftijd was dat de kleuterschool of groep 1 van het basisonderwijs. In deze
groep of klas kwamen ze voor het eerst in contact met leeftijdgenootjes in
flinke aantallen en natuurlijk een juf (kleutermeesters heb je vrijwel niet
eigenlijk) die dan wel wat meer, dan wel wat minder van ze verwachtte.
Maar….vaak zat het er al vroeg in. Het kind was een
beetje dromerig, niet super geconcentreerd met de les bezig, eigenlijk meer met
de tekeningetjes die het maakte aan de rand van de schriftjes of de geluiden
die de vogels en de graafmachines buiten maakten. En ondanks dat het uiteindelijk
redelijk meekwam in de klas, maakte de onderwijzer(es) zich toch zorgen. Er zat
zoveel meer in en dat kwam er gewoon niet goed uit!
Ouders hoorden het aan, zuchtten, en wisten dat dit
eigenlijk al vanaf de vroegste jeugd het geval was. Hun kind zat als baby al
soms uren voor het raam te kijken naar, ja, naar wat eigenlijk?
Dan was er wel enige concentratie en ook als er getekend
of gekleurd werd. Maar zodra er iets moest…..nee.
En zo probeerde men het, hangen en wurgen, de lagere
school werd doorlopen, de middelbare school met allemaal goedwillende leraren
wier haren ook ter berge rezen door zoveel onverschilligheid, ja, de
volwassenen hadden het maar moeilijk mee: dit kind zou nooit goed kunnen
functioneren in de maatschappij!!!
Daar wisten ze immers alles van, de eisen die gesteld
werden waren steeds hoger geworden en degene die daaraan niet voldeed kon het
wel vergeten.
Wat kon die persoon eigenlijk vergeten? Wel, het uitzicht
op een goede baan, een goed inkomen en alles wat leuk was.
Het kind haalde de schouders op, nam een baantje aan en
ging intussen door met zijn passie: muziek maken, tekenen, beeldhouwen, kortom:
al die zaken die volgens velen alleen maar bedoeld waren als
vrijetijdsbesteding. En misschien was dat wel zo. Maar het was niet voor niets
een passie, het kind, dat inmiddels een volwassen persoon geworden was, kon
alles vergeten als hij daarmee bezig was.
Jaren gingen voorbij, dan weer in het ene bandje, dan
weer samen met een zangeres, dan weer een coverband voor bruiloften en partijen.
En ineens was het daar: het eerste album, het nummer op Youtube, de radiohit,
de optredens op Lowlands.
Maar, zo zeiden zijn ouders nog altijd, dit is natuurlijk
allemaal tijdelijk, volgend jaar is iedereen je weer vergeten en dan kun je
weer een baantje zoeken.
Ja…natuurlijk…
Maar zou het niet kunnen zijn dat een persoon juist zijn
leven inricht op andere zaken dan goede banen, goede inkomens enzovoorts??? Of
ben ik nu teveel een romanticus.
Alles is uiteindelijk tijdelijk, inclusief het leven zelf.
En ja, natuurlijk kun je instappen en meedoen aan de zogenaamde ratrace en
hopen dat jij degene bent die uiteindelijk bestuurder wordt van, vul maar in.
Als je je daardoor gesterkt voelt en daar bevrediging uit haalt is daar niets
mis mee, mits je niet doorschiet, zoals zoveel managers helaas nog wel eens
doen.
Maar evenveel bewondering verdient hij die besluit zijn
leven in te richten naar eigen gevoel, niet naar dat van anderen. En als die
persoon daarmee wegkomt dan verdient dat naar mijn mening des te meer respect.
Vind ik dan…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten