ROCK ’N ROLL!!!!?

Soms heeft een mens ineens trek in mosterd na de maaltijd. Dat overkwam mij gisteren toen ik ineens nadacht over het verscheiden, onlangs, van Amy Winehouse.

Het meeste is hier natuurlijk al over geschreven, ze was een tragisch meisje, verslaafd aan alles wat de inwoners van het Walhalla verboden hebben (en tegelijk zelf in grote hoeveelheden tot zich nemen, volgens mij, hoe verklaar je anders al die mystieke hallucinaties in diverse religies), ze was één van de “club van 27” en was uiteraard een groot talent.

Ja, het is best bijzonder hoe de dood soms zijn volgelingen met terugwerkende kracht credible weet te maken. Hoewel zij dat in enige mate al was, niet zozeer vanwege haar redelijke muzikale verrichtingen, maar vooral, net als “onze” Herman Brood, vanwege haar excessief gebruik van eerder genoemde middelen.

En hier wil ik toch eens stilstaan bij het gedrag van de media dat in dit geval toch wel enigszins kwalijk te noemen is. Ik besef dat ik me, als schrijver in diezelfde media, op glad ijs begeef, maar wil toch even een lans breken voor meer terughoudendheid.

De afgelopen jaren heb ik mij meerdere malen flink geërgerd aan de hijgerige wijze waarop meisje Winehouse werd beschreven. Ach, die stoute meid, nu was ze alweer stomdronken van het podium gestrompeld. Als dat maar goed gaat…….

Al  4 jaar werden haar gedragingen in het rijk van koning alcohol op de voet gevolgd door het journaille, als wilden ze daarmee bewijzen dat het best cool is om een junk en/of alcoholverslaafde te zijn. Een zelfde overkwam Pete Doherty, de overigens nog levende “zanger” van Britse bands als The Libertines en The Babyshambles, twee bandjes die best aardige plaatjes hebben gemaakt, maar vooral hun claim to fame halen uit het feit dat ze worden geleid door een junk die, jahaaa, wie weet, misschien wel op een dag gaat worden gevonden met een overdosis…..

In de jaren 70 waren er zelfs pools opgezet inzake de eerstvolgende drugsdode die in de popmuziek zou ontstaan. Het was voor een popster blijkbaar het hoogst haalbare, de ultieme opoffering voor het verkrijgen van eeuwigdurende legende-status.  Janis Joplin was absoluut een redelijk begaafd zangeres, maar briljant? Sid Vicious was hoe dan ook een vrij talentloze muzikant en zanger, maar hij had het goed begrepen: vergroot je naam door zoveel mogelijk te inhaleren, spuiten, snuiven en zuipen. Dat verkoopt beter dan welke briljante melodie dan ook. En Jimi Hendrix, OK, toegegeven, die was een vrij briljant gitarist. Maar ik vraag me af of hij deze status ook had gekregen als niet hij, maar Eric Clapton (nummer 1 in genoemde pool in 1973) de opiumpijp aan Maarten had gegeven.

En daarmee kom ik dus terug bij Amy. Zonder meer, ze was een junk en een verslaafde en dat zat er sowieso wel in. Maar ik vraag me oprecht af of dit niet mede gevoed werd en wordt door het romantische, maar volstrekt verkeerde, beeld dat de media neerzet van dit soort zielige gevallen in de muziek. Herman Brood werd zelfs bestempeld als “rock ’n roll junkie”, een soort geuzennaam. Dat hij af en toe kotsend en naar in de goot lag en zo’n sukkel was die autoradio’s jatte om aan zijn volgende shot te geraken, dat droeg alleen maar bij in zijn “glorie”.

Tja…..

Ik denk nog steeds dat het kind (en wellicht ook Herman) nog had kunnen leven indien de mensen om haar heen zich meer met haar bemoeid hadden. En dan bedoel ik dus met name de mensen van de platenmaatschappij, de journalisten en anderen die commercieel afhankelijk waren van haar doen en laten. Maar zolang het in stand houden van de rock ’n roll mythe belangrijker is dan de persoon er achter, zullen er in de toekomst wel meer 27-jarigen breken of op miserabele wijze aan hun einde komen.