MEIZOENTJES

 

 

Bijna aan het eind van een lange festivaldag stond ze daar. Iemand die ik enige jaren geleden nog hoog bejaard zou noemen. Dat is tenminste de term waarmee ik mijn vader om zijn oren sloeg in de week dat hij tachtig werd.

 

Vroeger hadden dames van die leeftijd steevast “een watergolf permanent” en een net te wijde bloemetjesrok, liefst in neutrale kleuren. Deze was echter gekleed op een wijze die een kleine 10 jaar van haar leeftijd afsnoepte, hoewel haar rimpels haar verraadden.

Sowieso verwarde ze mij, in haar hand hield ze een klein bosje madeliefjes, “meizoentjes” zoals ze zelf zei, en met haar andere hand bladerde ze door het bakje Hank Williams.

Deze country-legende ontviel ons reeds op Nieuwjaarsdag 1953, rekenend was mevrouw toen ongeveer 15 a 16 jaar. Het zou toch niet? En hoe dan? Welke zender had ze beluisterd terwijl de rest van Nederland nog vastgeroest zat aan de Familie Doorsnee?

Of…had ze gewoon geen idee waar ze naar keek?

 

Ze haalde me al snel uit de droom door de bakken verder te bekijken en te zeggen: “Ach ja, die Merle Haggard, dat was best een boefje he?” Ik beaamde dat, deels omdat ik klanten vaak muzikaal gelijk geef en deels omdat ik ’s mans verrichtingen op Wikipedia had nagelezen waarna veel zogenaamde gangsta-rappers in mijn ogen inmiddels gedegradeerd waren tot onschuldige koorknaapjes.

 

“U bent duidelijk een veelzijdig country-liefhebber”, riposteerde ik. Ze keek me aan, zette haar bril recht en ging wat rechter op staan. “Zeer zeker. Het concert dat ik net bijwoonde was zeer de moeite waard,” en ze overhandigde me een flyertje van Dick van Altena. “Heb je het niet gehoord dan?”

Ik moest toegeven dat het letterlijk langs me heen was gegaan doordat aan de andere zijde van het terrein een coverband aardige pogingen deed het geluid van tiener-folk-rockertjes Mumford and Sons te imiteren, iets wat ze trouwens redelijk af ging.

 

“Jammer, als je gelegenheid hebt moet je hem zeker een keer live zien. Zeer de moeite waard. Hij heeft in totaal 1535 nummers geschreven, zowel in het Nederlands als in het Engels waaronder nummers voor Henk Wijngaard en Ben Steneker.” Laatstgenoemde wordt, weet ik, beschouwd als de fine-fleur van de Nederlandse country-muziek. De inmiddels 86-jarige zanger is mij echter vaak wat te glad qua repertoire. Uiteraard hield ik deze mening voor me, de klant heeft muzikaal meestal gelijk, zoals ik al zei.

 

“Ik heb al een keer of zes een handtekening van hem. Maar niet alleen van hem hoor. Ik heb handtekeningen van vrijwel iedereen die er in 1966 muzikaal toe deed. Merle Haggard, Bobby Bare, Willie Nelson, Kenny Rogers….”

Naar ik begreep was wat haar betreft muzikaliteit vooral inherent aan goede country-muziek. Zolang het maar recht uit het hart kwam, zo was haar verklaring.

“En ik ben fanatiek hoor, als het moet wacht ik 1 a 2 uur voor ik iemand spreek!”

Ze was enkele jaren terug naar een concert van Kris Kristofferson geweest in Groningen waar ze na afloop niet tot de oude man werd toegelaten door de bewaking. Ze schoot echter een roadie aan die bij de zanger ging informeren of hij toch niet even…. Ja, dat kon wel, maar het ging even duren want hij moest even tot rust komen. Of dat niet vervelend was in verband met de thuisreis? Ze had geantwoord: “Mijn trein komt morgenochtend om 6 uur pas dus ik heb wel even….” Waarna de oude Kris tevoorschijn kwam, onder de indruk van zoveel vasthoudendheid. Ze werd beloond met een kort gesprek met de schrijver van “Me and Bobby McGee” en uiteraard een foto samen, met handtekening.

 

“En zo zie je maar, als je tot die jongens doordringt, zijn het heel gewone jongens met een hart voor mensen. Zelfs Bruce Springsteen, die haalde me ooit op het podium om me te vragen wat ik van het concert vond, ik deed hem aan zijn moeder denken.”

 

Ze wenste me goedendag, bezwoer me nogmaals zeker eens een concert van Dick van Altena bij te gaan wonen en verdween terug in haar leven van alledag, meizoentjes in de hand. Uiteindelijk geen klant maar wel muziekliefhebber met heel haar hart.