ROOKSTOP

Een oude kademuur met daarnaast een klein weitje waar ooit een bescheiden veestapel haar huis hield. Begin jaren 70 was dit stukje licht gerepte natuur ongetwijfeld bezien door een overijverig gemeente-ambtenaar die er in zijn visioenen Wagneriaanse stadsuitbreidingen had bedacht.

Maar nu lag het simpelweg gras te wezen in een niet te overdadig zonnetje.

Een plaatselijke horeca-uitbater had zijn eigen visioenen erop los gelaten en organiseerde er een heus festival, compleet met thee-tent, massage-etablissement en gammele maar mooi versierde piano. En natuurlijk een podium met een fors aantal elkaar afwisselende muzikanten van allerlei kunne en kunde.

Op dit terrein hadden wij gedurende 3 dagen een marktkraam van 8 meter gehuurd om onze muzikale waren te slijten. Om een dergelijke kraam te bemannen moet men enige sociale vaardigheden bezitten. Allereerst zijn daar de muziek-freaks die zich er op voorstaan alles te weten van het plektrum waarmee Cuby in 1968 onder zijn nagels had gepullikt alvorens de beste set van zijn leven neer te zetten. En natuurlijk de eeuwige zoekers naar die obscure, door niemand ooit gekende, solo-plaat van de tweede gitarist van een cult-band die ook al praktisch onvindbaar blijkt.

De kunst is om deze mensen tevreden te doen vertrekken in de overtuiging dat hun gelijk bevestigd werd door iemand die het ook niet wist maar misschien wel had kunnen weten.

Gedurende het mild zonovergoten weekend ging het humeur steeds verder richting crescendo, ongetwijfeld gedebiteerd door een ruime hoeveelheid bier maar zeker niet minder omdat dit één van die zeldzame weekends was dat alles klopte: het weer, de muziek en het algemeen gemoed.

Gaandeweg werden de gesprekken steeds dieper: we werden dringend overtuigd van de grootsheid van de Almachtige, hoorden van de verkeerde investeringen welke een bekende Indo-rockband begin jaren 60 in Duitsland had verricht en werden door diverse dames ingelicht over het stellige voornemen op korte termijn de stad te verlaten waar ze ruim 50 jaar geleden waren opgegroeid en nog steeds woonden met man en kinderen.

Op dag 3 stond er een vrouw voor onze kraam, enigszins smoezelig, die vroeg of we een vuurtje hadden. We voelden ons, na alle ontboezemingen die over ons waren uitgestort, zo ongeveer de hulpverleners van het gebeuren en waren dus niet te beroerd om ook hier bij te staan.

“Dankuwel”, inhaleerde de vrouw en zei vervolgens: “Eigenlijk mag ik niet roken van mijn vriend maar ik doe het toch”. Na onze complimenterende blikken vervolgde ze: “Ja, weet je, hij is namelijk Jehova en Jehova’s mogen niet roken.”

“Zozo…Jehova…dat is heftig”, begon ik maar ze onderbrak me: “Ik ben zelf ook Jehova hoor maar dat roken….ja, dat is een probleem. Ik zal wel niet naar de hemel gaan…”

Ik knikte begrijpend, me inderdaad voorstellende dat er in het hemelse overal “no smoking” stickers zouden hangen, uiteindelijk doen ze dat in vliegtuigen al dus als je nog hoger zit….

“Mijn vriend rookte vroeger zelf ook hoor, ik ben eigenlijk juist door hem begonnen met roken. Alleen is hij er op een bepaald moment mee gestopt. Met sigaretten dan he? Tegenwoordig rookt hij alleen nog maar joints. Ik vind het wel raar, daar zeggen ze niets over verder.”

Ze bleef even hangen in een wilde kuch-bui. Ik hield verder mijn mond, sprakeloos als ik was en vooral erg benieuwd hoe dit zich verder zou ontwikkelen. Na wat gesnuif keek ze me aan, las mijn ogen en ging verder: “Ja, ik weet het, wat moet je met een vent waar je niet de ruimte van krijgt. Maar ik hou nu eenmaal van hem! Nog meer dan van mijn man! Die zie ik eigenlijk alleen nog in het weekend. Hij weet dat ik door de week bij mijn vriend zit maar vind het verder niet erg. Hij geeft me wel de ruimte, hij wel!”

“Tja, dat is ook wel wat waard”, probeerde ik nog maar ze had haar zegje gedaan.

“Nou…ik ga maar weer eens verder. Bedankt voor het vuurtje.”

Inhalerend stapte ze de wijde wereld in. De hemel was misschien een onhaalbare kaart voor haar. Toch wens ik haar alle moois in haar gevecht met zichzelf.