YANN TIERSEN - ALL

Mensen die mijn ego-trip-album-lijstje wel eens nalezen zal het misschien niet eens zijn opgevallen: al meer dan 2 jaar staat, op wisselende plekken in deze top 30, een album van de Franse componist Yann Tiersen, ooit populair door zijn diverse soundtracks (o.m. Amelie). Dit album "Eusa" kreeg ik in handen in januari 2017, ruim een maand nadat het uitkwam.

Mijn moeder was op dat moment erg ziek, ze zou het niet lang meer maken. In het jaar ervoor (en de jaren daarvoor) was ze meer en meer een liefhebber geworden van klassieke muziek.
En zoals dat soms gaat, wellicht om veel aan haar te kunnen denken, verdiepte ik me in die periode ook verder in de klassieke muziek waar deze meneer dus ook een, zij het ietwat lichte, exponent van is.
Het album EUSA was al snel niet meer uit mijn CD-speler weg te krijgen, ik had gelezen dat het was opgenomen in Abbey Road en op 1 of andere manier leek het of het hierdoor sprankelender klonk dan alle pianomuziek die ik tot dan toe had gehoord. Ik vond het zelfs zo mooi dat ik het mijn moeder liet horen, die het ook best mooi vond.
Uiteindelijk draaiden we het (samen met andere muziek) tijdens haar uitvaart, de CD ging aan het eind op en draaide zeker 15 minuten lang door.
Hierna was ik bang dat de muziek te beladen zou zijn maar nee, het spel was zo heerlijk luchtig dat het iets erg troostrijks had, gewoon een mooi aandenken aan een heel bijzondere dag.

En nu is er dus, ruim 2 jaar later, een opvolger. Wederom durfde ik hem bijna niet op te zetten, bang als ik was dat de sfeer van het vorige album teniet zou worden gedaan en daarmee....ja, ook de gedachte aan die laatste tijd, nu net 2 jaar geleden.
In eerste instantie werkt het bij mij net als bij iedereen: je zet een nieuw album op van een artiest en legt in je geest als referentie het vorige werk er naast. Dus...in eerste instantie schoot door mijn hoofd: "nee....de catch is er niet....het is te weinig van die heel bepalende mooiheid"......dat duurde
2 a 3 nummers.....en toen kwam....heel langzaam, het besef dat dit album anders is, dat het meneer Tiersen gelukt is (vermoedelijk alweer, ik ken weinig van zijn werk) met een totaal andere insteek toch weer iets van bijzondere schoonheid te maken.
Stiltes, afgewisseld met dat kenmerkende klater-piano-geluid, vogels, bijzondere gesampelde andere geluiden, een aanzwellende accordeon of viool maar vooral....stukjes koor en zacht uitgesproken gedichten. Onbegrijpelijk soms, vanwege een niet benoembare taal maar soms ook, mijn handicap, omdat mijn Frans niet heel goed is.
En dan toch een dreigende ondertoon, aanzwellende instrumentatie, nergens uitbarstend maar steeds aanwezig. En daar...een hoge stem, onvast uithalend, onverstaanbaar en op weg naar.....Ijsland...zegt mijn hoofd.

En ineens weet ik het: er zitten plukjes Sigur Ros in, de band die ik zelf rond 2000 ontdekte en toen nog nergens mee kon vergelijken.
En noem me verknipt en dromerig: ineens daagt het besef dat het datzelfde Sigur Ros is dat we, ooit, lang geleden, draaiden bij de box van onze oudste dochter, amper 5 dagen oud.
Ze werd er rustig van, alles klopte aan de muziek.

En zo zit ik hier nu, bijna 17 jaar later. Met muziek die een oma met haar kleindochter verbindt. In mijn gedachten, natuurlijk.
Maar kijk dus niet vreemd op als dit album over 2 jaar nog steeds mijn "favoriete" lijstje bewoont....