Eind vorig jaar waren, voor het eerst sinds ik ben gaan lezen, alle recensenten in de diverse muziekbladen, kranten en tijdschriften alsmede alle internetfora het echt zonder meer eens over één ding: het nieuwe album dat Metallica samen met Lou Reed had gemaakt was met afstand het slechtste album dat ooit gemaakt is!
Nieuwsgierig geworden over zoveel aanprijzingen heb ik dus per direct het album besteld en ben gaan luisteren. En, maar deze zag u wellicht aankomen, concludeerde dat het allemaal wel meeviel. Natuurlijk, over smaak valt niet te twisten, maar men was overtuigend vernietigend in het oordeel en schuwde daarbij zelfs geen namaakargumenten als: “Het drumwerk is wederom bagger”, “Lou Reed moet gewoon stoppen met zingen” en “de teksten zijn vreselijk pretentieus”.
Dit horende en lezende dacht ik: “Ja, maar het drumwerk bij Metallica is altijd al niets geweest, Lou Reed heeft nooit kunnen zingen en zijn teksten waren altijd al erg wollig. Wat is er nou eigenlijk echt mis???" En concludeerde dat dit album te maken had met het, wat ik altijd noem, “hoge-lat-syndroom”. Geen van de personen die dit album beluisterde was in staat het los te zien van de uitvoerende artiesten. En omdat genoemde artiesten zich begeven in genres die niet voor iedereen zijn weggelegd hadden ze bovendien de pech dat buiten hun respectievelijke “fans” niemand de behoefte had gehad hun album aan te schaffen, laat staan te beluisteren.
Met andere woorden: het werd alleen beluisterd door vooringenomen personen die ofwel een nieuw (stevig) album van Metallica verwachten en in plaats daarvan de wollige woordenbrij van Reed declamerend over zich heen kregen, ofwel een nieuw (minimaal georrienteerd) album van Lou Reed dachten te ontvangen en ineens het gruizige gebeuk van Metallica ontwaarden als begeleidingsband. Beiden waren dus zeer teleurgesteld, want hun favoriet liet zich in met muziek die, in hun ogen, juist contra was ten opzichte van wat ze verwachtten. Tja…da’s even slikken…
Ikzelf had hier, in dit geval, dus geen last van. Metallica heb ik altijd een aardige band gevonden, maar niet meer dan dat, hoewel ik hun belang voor de metal wel degelijk onderken. En Lou Reed heb ik me niet voldoende in verdiept om echt een oordeel te kunnen geven. Ik luisterde dus zonder enige verwachting en concludeerde dat wat ik hoorde een album was dat echt niet briljant was, maar zeker wel het aanhoren waard.
Overigens is een dergelijke manier van muziek luisteren ook mij niet vreemd. Ik vind bijvoorbeeld de laatste 3 albums van Radiohead volslagen onbelangrijk. Zij hebben eind jaren 90 en begin jaren 00 een aantal geniale stappen gezet in hun ontwikkeling en zijn daarna, in mijn ogen, stil blijven staan. En Thom Yorke is inmiddels niet meer in staat tot het toveren van meeslepende melodieën, dus ik vind de band niet langer de moeite waard. Anderzijds besef ik direct dat het eigenlijk suf is. Een kunstenaar heeft een bepaalde (overigens subjectieve) prestatie neergezet en alles wat hij/zij in de toekomst maakt wordt daarlangs gelegd om te bepalen of er nog wel sprake is van “verdere ontwikkeling”. Voor Kurt Cobain was deze wetenschap zelfs een reden voor depressiviteit en dat kan ik me best voorstellen. Anderzijds is het ook de vloek van de muziekfreak. Nooit in staat kunnen zijn om onbevangen naar nieuwe muziek te luisteren. Ik ben dus blij dat ik dat in het geval Metallica en Reed wel kon. Ga vooral niet zo door jongens!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten