Eens in de zoveel jaar trekt er een golf van bewustwording over de wereld. Waar normaal gesproken de media vooral de aandacht willen vestigen op al het gebeuzel in Den Haag en de reacties van bevolkingsgroepen daar weer op, gebeurt er af en toe een “echte ramp”.
En alle kranten en TV-zenders struikelen vervolgens over elkaar om met de meest gruwelijke en aangrijpende beelden te komen. Enkele jaren geleden was er bijvoorbeeld een aardverschuiving (nee, geen politieke dus) in Indonesië waarbij een hoop mensen werden begraven in modderstromen. Heel veel doden en nog dagen waren reddingswerkers bezig mensen te zoeken in een moeilijk te bereiken, want zeer afgelegen gebied. Tja….het vervelende van dergelijke rampen is dat deze zich nou nooit eens afspelen op de Dam in Amsterdam, die gewoon met het openbaar vervoer goed te bereiken is, als de bussen tenminste niet allerlei ongelukken hebben veroorzaakt in de omliggende gemeenten, omdat een wethouder vergeten is een planoloog in te schakelen. Dat kan dan wel weer tot andere rampen leiden met onoverzichtelijke kruisingen en zo….
Maar ik dwaal af. Van deze specifieke ramp (in Indonesië dus) kan ik me nog één foto herinneren die mij als vader het meeste aangreep. De foto van een meisje van een jaar of 6, die onder de modder vandaan kwam. Een mooi kind, rustig slapend, fijne droompjes. Het verschil was alleen dat ze dood was.
Dit soort beelden gaan dan de hele wereld over en komen binnen bij iedereen, tot aan de politici aan toe. Die er overigens pas iets mee doen op het moment dat “het volk” erdoor geraakt wordt, anders hebben ze er niets aan. Gelukkig zijn er ook gewone mensen als u en ik die zich wel wat aantrekken van de rest van de wereld. En gelukkig worden wij vaak enigszins geholpen door maatschappij-bewuste artiesten die zich, soms mede met het oog op publiciteit, graag inzetten voor zaken waar het maatschappijbewuste deel der mensheid belang aan hecht. Zo kennen we uiteraard allen het fenomeen “Live Aid” dat in 1985 en 2005 een hoop (woestijn-)stof deed opwaaien en waarvan ik de box van de “85-versie” graag nog eens tevoorschijn trek om vast te stellen dat Madonna écht niet kon zingen, maar Bono en Freddie op het toppunt van hun vocale kunnen presteerden. Overigens in dit verband graag een eervolle vermelding voor Howard Jones. Deze man heeft het begrip “bad-hair-day” gedurende de gehele jaren 80 stug volgehouden, maar wist heel Wembley en ook ondergetekende te imponeren met zijn “Hide and Seek”, uitgevoerd op een vleugel.
Verder zijn artiesten als Bono, Chris Martin (Coldplay), Peter Gabriel en Sting beroemd en berucht, mede om hun maatschappelijke betrokkenheid bij….vul maar in, regenwouden, Amnesty, hongerend Afrika en vele andere misstanden in de wereld. Vreemd genoeg mogen ze hier niet teveel over zeggen, want dan worden ze als publieksgeile poseurs afgeschilderd door het journaille.
Ik vraag me al vele jaren af wat het probleem hiervan nu is, maar kan slechts een vermoeden uiten. Ik denk dat het komt doordat men in de media zo gewend is aan en gebrand is op het slechts weergeven van zoveel mogelijk rampen en negatieve geluiden (want dat verkoopt beter) dat men, zodra iemand zich presenteert met een wat positiever gerichte boodschap, hier dus geen nieuws meer in ziet en zich verveeld afwendt.
Jammer…..want genoemde muzikanten zullen best ook publiciteitsbedoelingen hebben met hun verhalen, maar dit maakt het luisteren hiernaar niet minder urgent.
En….het levert bovendien een hoop mooie muziek op. Zeg nou zelf: zonder de ellende in Soedan hadden we nooit meer een reünie van Pink Floyd gehad, toch????
Geen opmerkingen:
Een reactie posten